Μία πνευματική συνωμοσία...

Στην επιφάνεια της Γης αυτή ακριβώς τη στιγμή υπάρχουν πόλεμοι και βία και τα πάντα φαίνονται φρικτά. Όμως, την ίδια στιγμή, κάτι πολύ ήσυχο, ήρεμο και καλά κρυμμένο συμβαίνει και συγκεκριμένοι άνθρωποι καλούνται από ένα ανώτερο Φως. Μία χαμηλών τόνων επανάσταση γεννιέται από μέσα προς στα έξω.

Από τα κάτω προς τα πάνω. Πρόκειται για μία παγκόσμια επιχείρηση. Μία πνευματική συνωμοσία. Υπάρχουν κύτταρα αυτής της επιχείρησης σε κάθε έθνος αυτού του κόσμου. Δεν θα μας δείτε στην τηλεόραση ούτε θα διαβάσετε για εμάς στις εφημερίδες ούτε πρόκειται να ακούσετε τα λόγια μας στο ραδιόφωνο.

Δεν αναζητούμε τη δόξα. Δε χρησιμοποιούμε συγκεκριμένες φόρμες εργασίας. Καταφθάνουμε σε διάφορα σχήματα και μεγέθη. Έχουμε "κοστούμια" και διαφορετικά χρώματα. Οι περισσότεροι από εμάς δουλεύουμε ανώνυμα. Εργαζόμαστε στη σιωπή πίσω από τα παρασκήνια σε κάθε πολιτισμό αυτού του κόσμου, σε μικρές και μεγάλες πόλεις, στα βουνά και στις πεδιάδες, στις φάρμες και στα χωριά, σε διαφορετικές φυλές και σε απομακρυσμένα νησιά.

Πολλές φορές διασταυρώνονται οι δρόμοι μας και δεν το αντιλαμβανόμαστε, συνεχίζουμε μεταμφιεσμένοι. Βρισκόμαστε πίσω από τα σκηνικά και δε μας ενδιαφέρει ποιος κερδίζει το χρυσό ή οτιδήποτε άλλο, το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι να εκτελέσουμε την αποστολή μας. Και μια στο τόσο καθώς περνάει ο ένας δίπλα στον άλλον ανταλλάζουμε ματιές αναγνώρισης και προχωράμε. Κατά τη διάρκεια της ημέρας πολλοί είμαστε μεταμφιεσμένοι κάνοντας συνηθισμένα επαγγέλματα. Τα βράδια όμως, πίσω από την αυλαία η αληθινή δουλειά μας ξεκινάει.

Κάποιοι μας ονομάζουν στρατιές συνειδητότητας. Αργά αλλά με σταθερό ρυθμό χτίζουμε έναν καινούργιο κόσμο με τη δύναμη της καρδιάς και του μυαλού μας. Ακολουθούμε το ένστικτο μας με χαρά και πάθος. Οι εντολές που μας δίνονται λαμβάνονται από την Κεντρική Πνευματική Ιδιοφυΐα (τον κεντρικό ήλιο). Ρίχνουμε μαλακές "βόμβες" αγάπης χωρίς κανείς να τις αντιλαμβάνεται σε συνειδητό επίπεδο όπως: ποιήματα, αγκαλιές, τραγούδια, εικόνες, βίντεο, γλυκά λόγια, διαλογισμούς και προσευχές, χορούς, σελίδες στο internet, blogs, πράξεις κοινωνικού ακτιβισμού και καλοσύνης...

Εκφράζουμε τους εαυτούς μας με ένα μοναδικό και προσωπικό τρόπο, με τα ταλέντα και τα δώρα μας όντας οι ίδιοι οι αλλαγές που θέλουμε να δούμε στον κόσμο. Αυτή είναι η δύναμη που κινεί τις καρδιές μας. Ξέρουμε ότι αυτός είναι ο μόνος τρόπος να πραγματοποιήσουμε τη μεταμόρφωση αυτού και κάθε άλλου πλανήτη. Γνωρίζουμε ότι μέσα από τη σιωπή και την ταπεινότητα έχουμε τη δύναμη και την ισχύ όλων των ωκεανών μαζί.

Η δουλειά μας είναι αργή και προσεκτική όπως και ο σχηματισμός των βουνών. Η αγάπη είναι η "θρησκεία" του 21 αιώνα, χωρίς την ανάγκη εκπαιδευτικών προγραμμάτων και διπλωμάτων, χωρίς την ανάγκη εξειδικευμένων γνώσεων για την κατανόηση της και αυτό γιατί η αγάπη γεννιέται από τη νοημοσύνη της καρδιάς κρυμμένη όλη την αιωνιότητα στον εξελικτικό παλμό κάθε ανθρώπινης ύπαρξης.

Γίνετε η αλλαγή που θέλετε να δείτε στον κόσμο γύρω σας. Κανείς άλλος δεν μπορεί να κάνει αυτή τη δουλειά για εσάς. Ζητάμε νεοσύλλεκτους. Πολύ πιθανό να δουλέψετε μαζί μας ή να δουλεύουμε ήδη μαζί. ΟΛΟΙ είναι καλοδεχούμενοι. Η πόρτα είναι ανοιχτή...

Συντάχθηκε από την Μαρία.

Πηγή: apocalypsejohn

Άνθρωποι...

Δεν σκέφτηκαν τίποτα. Είδαν το ηλικιωμένο ζευγάρι να κινδυνεύει και έτρεξαν, ενώ άλλοι απλά κοιτούσαν...

Δεν είδαν ούτε άκουσαν το τρένο. 

Πέθαναν στην προσπάθεια να σώσουν δύο συνανθρώπους τους. 

Δεν υπολόγισαν ούτε θρησκεία, ούτε χρώμα, ούτε εθνικότητα.

Είναι δύο Πακιστανοί που έχασαν τη ζωή τους την περασμένη Παρασκευή στο Κρυονέρι Αττικής, όταν το τρένο παρέσυρε αυτοκίνητο που είχε μείνει πάνω στις γραμμές.

Είναι οι δύο σύγχρονοι ήρωες που η θυσία τους ήρθε την ώρα που είχε ανοίξει η μεγάλη συζήτηση για το μεταναστευτικό....

Το αμάξι του ηλικιωμένου ζευγαριού ανατράπηκε πάνω στις ράγες. Άρχισαν να καλούν για βοήθεια. Συγκεντρώθηκαν σχεδόν 30 άνθρωποι. Μόνο τέσσερις πήγαν να βοηθήσουν. Ήταν όλοι από το Πακιστάν.....

Γύρισαν το αυτοκίνητο, έσπασαν το τζάμι αλλά δεν άκουσαν ούτε είδαν το τρένο που ερχόταν. Παρέσυρε το ζευγάρι και δύο από τους τέσσερις που έσπευσαν να βοηθήσουν. Ο Αχμάντ και ο Μασοούντ κατάφεραν να σωθούν. Τραυματίστηκαν αλλά σώθηκαν.

Ο 18χρονος Χομαγιούν Ανγουάρ και ο 33χρονος Βακάρ Αχμέντ έχασαν τη ζωή τους κάνοντας το αυτονόητο....

Βοηθώντας δύο συνανθρώπους τους.
Κατάγονταν από την πόλη Νταλγκάϊρ, που βρίσκεται ανάμεσα στη Λαχώρη και το Ισλαμαμπάντ.

DARE

Με τα μάτια της καρδιάς μου βλέπω...........

Imagine there's no heaven...........

It's easy if you try................. 

No hell bellow us.............

Above us only sky.................

Imagine all the people living for today.............















Imagine there's no countries.........








It isn't hard to do...............


Nothing to kill or die for..........

And no religion too......






Imagine all the people
living life in peace........










You may say i'm a dreamer....

But i'm not the only one......







I hope some day you'll join us...
And the world will be as one....

Imagine no possessions....

I wonder if you can............

No need for greed...

Or hunger..........


A brotherhood of man....








Imagine all the people sharing all the world..........








You may say i'm a dreamer...

But i'm not the only one.....

I hope some day you'll join us......

And the world will live as one....

              Μάρη Κουγιτάκη

Ότι μας χωρίζει, είμαστε εμείς.

Η κατανόηση μας για τους άλλους ανθρώπους απ'όπου κι αν προέρχονται βρίσκεται σε απόλυτη συνάρτηση με το πόσα γνωρίζουμε για τον εαυτό μας.

Έχουμε μάθει να φοβόμαστε το "ξένο" και το διαφορετικό.

Και αυτός ο φόβος μας έχει κάνει όλους ανόητους.

Μας έχει αφήσει στεγνούς, με άδεια καρδιά και στερημένους από εμπειρίες.

Έχουμε επιτρέψει να μας χωρίσουν σε χώρες, έθνη, ποίμνια και χρώματα. Πράγμα που μας κάνει σκληρούς και μνησίκακους. Μας έχουν μάθει ότι όποιος δεν είναι "από δω" είναι δυνητικά επικίνδυνος και εχθρός.

Όλοι νομίζουμε ότι η χώρα από την οποία καταγόμαστε είναι "η καλύτερη και η πιό μεγαλειώδης" και αυτό μας οδηγεί στην αλαζονεία, στο θυμό και στη βία.

Μπορούμε επιτέλους να συνειδητοποιήσουμε το μέγεθος της  ηλιθιότητας αυτής της φράσης?

Καμία χώρα-έθνος δεν είναι πιό μεγαλειώδης από κάποια άλλη.

Κανείς δεν είναι καλύτερος από τον άλλον απλά και μόνο επειδή προέρχεται από συγκεκριμένες γεωγραφικές συντεταγμένες.

Η γη μας είναι πολύχρωμη και όμορφη σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της, το ίδιο και τα πλάσματα που την κατοικούν...

Ας αντιμετωπίζουμε κάθε άνθρωπο που συναντάμε στο δρόμο μας από όσο μακριά κι αν έρχεται, όσο διαφορετική κουλτούρα κι αν έχει, σαν ένα άτομο με αξιοπρέπεια και ουσία.

Ας θυμόμαστε οτι η ζωή του είναι το ίδιο περίπλοκη όσο και η δική μας.

Ας σκεφτούμε για μια στιγμή ότι ίσως έχει περάσει πολύ πιό δύσκολες καταστάσεις απ'ότι εμείς.

Ο κάθε άνθρωπος κουβαλάει τη δική του ιστορία και αξίζει την αγάπη και το σεβασμό μας επειδή είναι ένα μοναδικό πλάσμα που όμοιο του δεν υπάρχει στη γη.

Οι προκαταλήψεις που μας έχουν φυτέψει στο κεφάλι είναι μια μορφή τύφλωσης. Πρέπει επιτέλους να   καταλάβουμε ότι το μέτρο της ανθρωπιάς του κάθε ένα από εμάς είναι η αγάπη του για την ανθρωπότητα σαν σύνολο. Η αλήθεια είναι τόσο απλή.

Μάρη Κουγιτάκη

Αναθεώρησε

Οι περισσότεροι από εμάς μαθαίνουμε από νωρίς οτι είμαστε "άτυχοι" δίνοντας τεράστια σημασία σε αυτά που μας λένε οι άλλοι, αρχής γενομένης των γονέων μας.

Μας προτρέπουν να μην ακούμε την εσωτερική μας φωνή αλλά να ζούμε σύμφωνα με τις ανάγκες τις προσδοκίες και τις επιθυμίες των άλλων.

Και συνήθως στην παιδική και εφηβική ηλικία αυτό προκαλεί συγκρούσεις και έντονες αντιπαραθέσεις με το περιβάλλον μας διότι τα παιδιά διαισθητικά γνωρίζουν ότι όλα αυτά είναι λάθος.

Επιπλέον αργότερα στην κοινωνία για να ενταχθούμε πρέπει να είμαστε σαν κι αυτούς, να πιστεύουμε αυτό που πιστεύουν και να κάνουμε αυτό που "πρέπει".

Και φυσικά να πιστεύουμε ότι δεν έχουμε καμία "τύχη". Η ανασφάλεια μας να είναι τόση ώστε να μην τολμήσουμε ποτέ να βγάλουμε το κεφάλι από τη σακούλα και να δούμε γύρω μας.

Μας φαίνεται πιο φυσιολογικό να είμαστε άτυχοι παρά τυχεροί.

Μια σύνηθες φράση που χρησιμοποιούμε όλοι πολύ συχνά είναι το "ποιός έχασε την τύχη του για να την βρω εγώ".

Όπως πολύ συχνά βλέπουμε κάποιους ανθρώπους και σκεφτόμαστε ότι έχουν όλη την τύχη με το μέρος τους.

Ο παράγοντας "τύχη" δεν υπάρχει. Η ζωή είναι δημιουργία και όχι τυχαία γεγονότα.

Ο όρος "τύχη" δημιουργήθηκε για να εκφράσει τη μη αντίληψη μας ότι όλα είναι δικά μας δημιουργήματα.

Αυτός που ενδόμυχα πιστεύει ότι είναι άτυχος θα βιώσει αυτό ακριβώς, την α-τυχία. Και το αντίθετο φυσικά.

Οι λεγόμενοι "τυχεροί" είναι αυτοί που πιστεύουν ότι είναι τυχεροί.

Είναι ο νόμος του αίτιου και του αιτιατού και δε μπορεί να γίνει διαφορετικά.

Η πίστη στην αδυναμία και τη μη τύχη είναι ο απόλυτος έλεγχος πάνω μας. Και εδώ είναι η πρόκληση μας. Η υπέρβαση που πρέπει να γίνει.

Όταν και αν καταφέρουμε να το αλλάξουμε αυτό, δηλαδή να καταλάβουμε και να πιστέψουμε ότι έμεις έχουμε τη δύναμη και εμείς δημιουργούμε τα πάντα, θα δούμε ότι η ζωή θα αρχίσει να ξεδιπλώνεται με απρόβλεπτους τρόπους.

Και όλα αυτά τα προκαλεί η δημιουργική σκέψη, η οποία δεν είναι τίποτα άλλο από την συνειδητοποίηση ότι δεν υπάρχει κανένας λόγος να συνεχίσουμε να κάνουμε τα πράγματα με τον τρόπο που τα κάναμε μέχρι τώρα.

Παλιές συνήθειες και νοοτροπίες που προάγουν το φόβο δε μας εξυπηρετούν.

Αν απο δω και στο εξής σκεφτόμαστε και πράτουμε με το δικό μας τρόπο ότι κι αν σημαίνει αυτό, θα δημιουργούμε αυτό ακριβώς που πιστεύουμε ότι αξίζουμε.

Και το πρώτο βήμα για την έξοδο από το λούκι είναι να σταματήσουμε την τρεχάλα και να σκεφτούμε τι πραγματικά θέλουμε. Με ειλικρίνεια.

"Ακούγοντας" προσεκτικά. 

Γιατί ο κάθε ένας από εμάς δικαιούται να είναι αυτό που ΕΙΝΑΙ και να γίνει ότι επιλέξει.

Μάρη Κουγιτάκη

Εσύ, μοναδικός και τέλειος

Είσαι το τέλειο "εσύ", κανείς δεν μπορεί να γίνει καλύτερος από εσένα όσο και αν το θέλει.

Σου έχουν μάθει ότι είσαι αντίγραφο, όμως δεν είσαι. Δεν υπάρχουν αντίγραφα στο σύμπαν. Πουθενά. Μόνο Πρωτότυπα.

Ο κάθε ένας από εμάς και όλους τους άλλους, είναι μοναδικός και τέλειος.

Είναι τέλεια δημιουργημένος από την ίδια του την ουσία και γενεσιουργό δύναμη.

Το καλούπι είναι μόνο μίας χρήσεως όσο κι αν σε έχουν κάνει να πιστεύεις το αντίθετο. Σε μια γη με 7,19 δισεκατομμύρια κατοίκους δεν υπάρχει ούτε ένα δακτυλικό αποτύπωμα που να έχει όμοιο του, ούτε μια ίριδα ματιού που να έχει όμοια της.

Γιατί το προσπερνάς? Αφού δεν υπάρχει ούτε ένα σώμα ίδιο με το άλλο γιατί να υπάρχει νόηση ή ψυχή ίδια με την άλλη?

Σου έχουν μάθει να φοβάσαι, ίσως και να μισείς την διαφορετικότητα. Καταλαβαίνεις πόσο οξύμωρο είναι αυτό? Πως μπορεί να συμβαίνει τη στιγμή που ο κάθε ένας είναι διαφορετικός και μοναδικός?

Ουσιαστικά σου έχουν μάθει πολύ έντεχνα να φοβάσαι και να μισείς αυτό που ο ίδιος είσαι.

Και περνάς στο επόμενο στάδιο.

Εφ'όσον είσαι αντίγραφο πρέπει να φέρεσαι και αναλόγως. Να είσαι ίδιος με τους άλλους, να κάνεις ότι κάνουν εκείνοι, να πιστεύεις ότι πιστεύουν, να είσαι ένα καλολαδωμένο γρανάζι στο σύστημα τους.

Να μην ξεφεύγεις, να μην διαφέρεις. Να ακολουθείς πιστά τη μόδα, να μην έχεις άποψη, να ακολουθείς πιστά τις παραδόσεις τους επειδή είναι "παραδόσεις".

Κι αν τολμήσεις και ρωτήσεις γιατί, η απάντηση είναι πάντα η ίδια. "Γιατί έτσι είναι το σωστό. Πάντα ήταν".

Και φυσικά κανείς τους δεν μπορεί να εξηγήσει με επιχειρήματα τι το κάνει "σωστό". Για εκείνους είναι απλά σωστό γιατί κάποτε τους το είπαν κάποιοι άλλοι.

Και επιτρέπεις στον εαυτό σου να παραπαίει μέσα στη βουή τους, και αφήνεσαι με εμπιστοσύνη σε σχέσεις εξάρτησης γιατί αν αφήσεις τον εαυτό σου να βγει έξω από το κουτί θα "χαθείς".

Και προσπαθείς να προσαρμοστείς και να είσαι "εκείνοι".

Καταναλώνεις τεράστια ποσότητα ενέργειας μόνο και μόνο για να είσαι κάποιος που δεν είσαι.

Και στην προσπάθεια σου αυτή συνήθως χάνεσαι και σκορπίζεσαι, καταφέρνεις δηλαδή αυτό ακριβώς που φοβάσαι.

Και όταν το δεις, αν το δεις, ξεκινάει άλλος αγώνας να μαζέψεις τα σκορπισμένα σου κομμάτια.

Μπορείς έστω να φανταστείς πως θα ήταν αν διοχέτευες την ενέργεια σου για να στηρίξεις αυτό ακριβώς που πραγματικά είσαι?

Ένα μοναδικό και υπέροχο πλάσμα που όμοιο του δεν υπάρχει στη γή?

Πως θα ήταν αν δεν έπρεπε σώνει και καλά να είσαι αρεστός και αποδεκτός από τους άλλους?

Πως θα ήταν να ζεις ανάμεσα τους χωρίς να γίνεσαι "μέρος" τους?

Πως θα ήταν να συμμετέχεις χωρίς να αναλώνεσαι και να διαλύεσαι?

Πόση δύναμη θα σου έδινε? Πόσο ελεύθερος θα ένιωθες?

Το σίγουρο είναι ότι είσαι αυτό που είσαι, κι όμως έχεις τη δυνατότητα να γίνεις ακόμη "περισσότερο".

Στρέψε λίγο την προσοχή σου μέσα σου και άκου, και δες, και ρώτα.

Έχεις μάθει να ρωτάς όλους τους άλλους τι είναι σωστό για σένα αλλά όχι ΕΣΕΝΑ.

 Όλες οι απαντήσεις είναι διαθέσιμες για εσένα αρκεί να τις ζητήσεις. Και όταν πάρεις τις απαντήσεις σου και νιώσεις έτοιμος ΔΡΑΣΕ.

Σήκωσε το ανάστημα σου και πες,

"ΕΙΜΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ"

Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο.

Ο καθένας είναι ξεχωριστός, μοναδικός και τέλειος. Το να υποτιμάμε αυτό το γεγονός είναι τραγωδία για τον εαυτό μας αλλά και για τον κόσμο όλο.

Να θυμάσαι μόνο ότι δεν είσαι σε ανταγωνισμό με κανέναν, δεν μπορείς να ανταγωνιστείς κανέναν γιατί κανένας δεν είναι εσύ και εσύ δεν είσαι κανένας άλλος. Όταν το εμπεδώσεις αυτό τότε μόνο θα καταλάβεις ότι έχεις ότι ακριβώς χρειάζεσαι για να γίνεις αυτό ακριβώς που είσαι. 
Το "τέλειο εσύ".

Μάρη Κουγιτάκη