Τίμα τον εαυτό σου

Όλοι μας, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, φοβόμαστε την αποτυχία και την απόρριψη. 

Ο τρόπος που μεγαλώσαμε συντελεί σε αυτό μιας και οι περισσότεροι από εμάς έμαθαν να βλέπουν την αποτυχία σαν αρνητικό γεγονός με αρνητικές συνέπειες. 

Η αλήθεια  όμως είναι ότι η απόρριψη μπορεί να ιδωθεί θετικά σαν μια ευκαιρία για μάθηση, εξέλιξη κι ενδυνάμωση. 
Για ν’αλλάξουμε τον τρόπο που τη βλέπουμε θα πρέπει να αναδομήσουμε τη χρόνια πεποίθηση ότι «η απόρριψη που δέχομαι είναι αρνητικό γεγονός και πιθανώς σημαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά με μένα».

Μάλιστα, η πεποίθηση ότι η απόρριψη σχετίζεται άμεσα με την προσωπική ανεπάρκεια μας είναι μια ερμηνεία η οποία , δε μας βοηθά σε τίποτα, ούτε καν στο να δουλέψουμε για την βελτιώσουμε.

Ας συνειδητοποιήσουμε ότι η απόρριψη που δεχόμαστε σαν άνθρωποι δεν είναι μέτρο της αξίας μας ή της μελλοντικής μας επιτυχίας. 

Όποιον και να ρωτήσουμε, θα διαπιστώσουμε ότι με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο έχει βιώσει κάποιο βαθμό απόρριψης. Η αξία που έχουμε σαν άνθρωποι δεν είναι διαπραγματεύσιμη ούτε εξαρτάται από τον αριθμό των λαθών και των αποτυχιών μας.

Χρειάζεται να προσπαθούμε ξανά. 
Κάθε φορά που αποτυγχάνουμε τον στόχο μας. 
Να βλέπουμε τι μπορούμε να μάθουμε και ν’αλλάξουμε. Κάποια στιγμή θα τα καταφέρουμε, αρκεί να έχουμε υπομονή και να μην κριτικάρουμε αρνητικά τον εαυτό μας.

Όποιος αμφισβητεί τον εαυτό του υπονομεύει τις δυνατότητες και ικανότητές του, και έχει πιο σπάνια την ευκαιρία να επιτύχει τους στόχους του. 

Με αυτό τον τρόπο, δεν δίνει στον εαυτό του την ευκαιρία να νιώσει αναγνώριση, ικανοποίηση και θαυμασμό, κι έτσι η αυτοπεποίθηση παραμέ­νει χαμηλή. 

Το να καθόμαστε και να αναπολούμε τα προηγούμενα και τις όποιες αποτυχίες, αυτό δεν είναι κίνηση, αυτό είναι στάση. 

Και η στάση δεν είναι ζωή. Είναι θάνατος.

Ένας φαύλος κύκλος που μακροπρόθεσμα μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα. 

Εάν η απόρριψη μας σταματά από το να πραγματοποιήσουμε τα όνειρα μας, τότε παραμένουμε στάσιμοι. 

Εάν όμως δούμε την όποια αποτυχία σαν ένα βήμα προς την επιτυχία, εάν χρησιμοποιήσουμε την απόρριψη για να δούμε τι μπορούμε να μάθουμε και τι μπορούμε να αλλάξουμε για να γίνουμε καλύτεροι, τότε παύουμε να τη φοβόμαστε, την κάνουμε «φίλη» που μας οδηγεί στη βελτίωση.

Μόνο όταν κινούμαστε προς τα εμπρός, μόνο όταν δεν εστιαζόμαστε στα προβλήματα, αλλά στις λύσεις τους και ψάχνουμε να βρούμε αυτές τις λύσεις, αποδεχόμενοι το πρόβλημα, αποδεχόμενοι εμάς, αποδεχόμενοι την όλη κατάσταση, χωρίς οργή και χωρίς θυμό, μόνο τότε ζούμε πραγματικά.

Είναι απόλυτα απαραίτητη η καλή γνώση του εαυτού μας και η εκτίμηση γι’ αυτό που είμαστε. Όχι για κάποιο εξιδανικευμένο κατασκεύασμα που αξίζει μόνο υπό όρους, ούτε για μια εικόνα ενός εαυτού που ανταποκρίνεται σε αυτό που περιμένουν οι άλλοι, αλλά γι’ αυτό τον καθημερινό, αληθινό εαυτό, που έχει αδυναμίες και προσόντα, νευρώσεις και μεγαλοσύνη, και ιδιαίτερα χαρίσματα.

Αυτό μας δίνει δύναμη και αποτελεί σημαντική προϋπόθεση για να είμαστε ικανοποιημένοι από τη ζωή μας και να αισθανόμαστε επαρκείς, ώστε να πετυχαίνουμε τους στόχους μας. 

Έτσι, κάθε φορά που κάνουμε ένα λάθος, κάθε φορά που ξαναρχίζουν οι αμφιβολίες και οι αρνητικές σκέψεις, ας προσπαθήσουμε να μην απογοητευτούμε και κυρίως να μην «τα βάλουμε» με τον εαυτό μας.

Ας καταλάβουμε επιτέλους την πιο θεμελιώδη αρχή από όλες. 

Οτι ακόμα κι αν έχουμε την αποδοχή των άλλων, ουσιαστικά δεν την χρειαζόμαστε για να ξέρουμε ότι αξίζουμε. 

Αξίζουμε σαν άνθρωποι έτσι κι αλλιώς. 

Αξίζουμε την ευτυχία έτσι κι αλλιώς. 

Αξίζουμε την αγάπη. 

Εάν δεν πιστέψουμε ότι είναι όντως έτσι, ο φόβος της απόρριψης θα είναι πάντα ριζωμένος μέσα μας γιατί θα ψάχνουμε την εξωτερική αποδοχή για να βιώσουμε εσωτερική αποδοχή.

Η αποδοχή του εαυτού μας, μας δίνει έμπνευση. 

Η δύναμη μας προέρχεται από την ίδια την ύπαρξη μας.

Ας φροντίσουμε λοιπόν τον εαυτό μας, μην περιμένουμε να το κάνουν οι άλλοι για εμάς.

Ας επιτρέψουμε να ακούσουμε τις απόψεις και τις αντιρρήσεις των άλλων ανθρώπων χωρίς κράτημα μνησικακιών, και ας μάθουμε να αναπτύσσουμε την ανοχή μας.

Μάρη Κουγιτάκη

Τι επιλέγεις?

Υπάρχει μια και μοναδική Αρχή στο Σύμπαν και τον κόσμο μας,

"Αυτό που σκεφτόμαστε είναι αυτό που παίρνουμε"

Οι σκέψεις δημιουργούν συναισθήματα. Οτιδήποτε αισθανόμαστε αυτή τη στιγμή είναι η ουσιαστική αντανάκλαση εκείνου που βρίσκεται σε διαδικασία υλοποίησης. 

Κάθε σκέψη έχει μια πολύ συγκεκριμένη και μοναδική συχνότητα, οπότε ας επιλέξουμε τις σκέψεις μας προσεκτικά!
Αλήθεια, έχουμε ποτέ προσέξει πως εκείνοι που μιλούν περισσότερο για αρρώστιες τις έχουν; 
Κι εκείνοι που μιλούν περισσότερο για ευημερία επίσης την έχουν;

Όταν βιώνουμε την έλλειψη νιώθουμε φόβο. 
Φόβο ότι κάτι κακό θα μας συμβεί. Νιώθουμε ανασφάλεια ίσως ακόμα και για την ίδια την επιβίωση μας. 

Όταν νιώθουμε αυτά τα συναισθήματα, τη στιγμή που τα νιώθουμε, εάν προσέξουμε την ενέργεια μας θα παρατηρήσουμε ότι αυτή κατά κάποιο τρόπο κάνει μια συρρίκνωση, «μαζεύεται» και κλείνει προς τα μέσα.

Όταν αντιθέτως επικεντρωνόμαστε στην ευημερία, κάνοντας εποικοδομητικές σκέψεις, νιώθοντας ευγνωμοσύνη, έχοντας θετικά συναισθήματα και επικεντρώνοντας την προσοχή μας στα όνειρά μας και όχι στις απογοητεύσεις μας, νιώθουμε με ανάλογο τρόπο την ενέργεια μας να «ανοίγει», και να αλλάζει η συχνότητα της.

Γενικά, οτιδήποτε κι αν σκεφτόμαστε στέλνουμε προς τα έξω λεπτοφυείς δονήσεις οι οποίες είναι παρόμοιες με τις δονήσεις του φωτός του μαγνητισμού και αρκετές άλλες μορφές ενέργειας. 
Η διαφορά όλων αυτών των ενεργειών βρίσκεται στο ποσοστό της δόνησης.

Οι άσχημες σκέψεις ζήλιας, θυμού και άλλων βαριών συναισθημάτων θα προσελκύσουν γύρω μας περιστάσεις και συμβάντα αντίστοιχων εκπορεύσεων.

Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουμε την τάση να σκεφτόμαστε τι δεν θέλουμε, οπότε με μαθηματική ακρίβεια ελκύουμε ακριβώς το ίδιο.

Η προσκόλληση της σκέψης σε δυνατά αισθήματα, θετικά ή αρνητικά, είναι που επιτυγχάνει την δημιουργική διαδικασία.

Πολλές φορές οι άνθρωποι υποθέτουν πως επειδή λένε για παράδειγμα «Θέλω περισσότερα χρήματα», μιλάνε θετικά για το θέμα των χρημάτων. 

Όταν όμως μιλάμε για χρήματα, ή για οτιδήποτε άλλο, νιώθοντας φόβο ή ανησυχία, δεν εστιάζουμε στο θέμα των χρημάτων, αλλά στο θέμα της έλλειψης τους.
Και αυτό μας προκαλεί και έντονο το συναίσθημα της αγνωμοσύνης.

Είναι απαραίτητο να είμαστε ευγνώμονες για αυτά που μας έχουν προσφερθεί, και να μην ξεχνάμε να τα διαχειριζόμαστε προς όφελός μας. 

Όταν τα ξεχνάμε σε ένα συρτάρι της ύπαρξής μας λειτουργούμε με απέραντη αγνωμοσύνη απέναντι σε εμάς, αλλά και στο σύμπαν.

Κάθε δεξιότητα, κάθε ταλέντο που μας έχει δοθεί, είναι μορφή ίασης για κάθε δυσκολία που μπορεί να βρεθεί στο δρόμο μας. 
Ας μην επιτρέπουμε στη δική μας εσωτερική τοξικότητα όπως το κουτσομπολιό, το θυμό και τη ζήλια να μας μολύνουν, και ας μη δίνουμε και σε κανέναν άλλον το δικαίωμα να το κάνει. 

Ας οραματιστούμε νιώθοντας ευγνωμοσύνη, ότι η πραγματικότητα που επιθυμούμε έχει ήδη εκδηλωθεί. 
Ότι έχουμε ακριβώς αυτό που θέλουμε, ότι είμαστε όπως θα θέλαμε να είμαστε και ότι η ζωή μας είναι ήδη όπως θα θέλαμε να είναι. 

Χρειάζεται να δώσουμε χρόνο στον εαυτό μας, ώστε να νιώσουμε ευγνωμοσύνη και ευτυχία σαν η νέα πραγματικότητα να έχει ήδη εκδηλωθεί. 

Πολύ σημαντικό επίσης είναι να μετατοπίσουμε την πολικότητα μας από κάθε είδους αρνητισμό που έχουμε κληρονομήσει από την οικογένεια ή το συλλογικό ασυνείδητο. Προγραμματισμοί του τύπου:

-Η ζωή είναι ένας συνεχής αγώνας.

-Η ζωή είναι σκληρή, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα.

-Τα χρήματα δεν φυτρώνουν στα δέντρα.

-Μόνο με σκληρή δουλειά θα τα καταφέρεις.

-Αν δεν δουλέψεις σκληρά θα γίνεις ένα τίποτα.

-Η Υγεία είναι θέμα τύχης.

Να μην θυμώνουμε όμως, να μην φοβόμαστε και να μην πολεμάμε τις αρνητικές σκέψεις και τα συναισθήματα. 
Απλά να τα αποδεχτούμε σαν προϊόν των παλιών, μη φωτισμένων προγραμματισμών μας που έχουμε πάρει από την συγκεκριμένη κοινωνία μέσα στην οποία ζούμε, ως διαδικασία της εξέλιξης μας. 

Η κβαντική φυσική έχει ανακαλύψει ότι άπειρα υποατομικά σωματίδια γεμίζουν τον υποτιθέμενο κενό χώρο ο οποίος χώρος είναι στη πραγματικότητα φτιαγμένος από ενέργεια που περιέχει πληροφορίες. 

Ανακάλυψαν ότι η ενέργεια είναι συνειδητή και η ύλη είναι κατασκευασμένη από εστιασμένη σκέψη. 

Όταν καταλάβουμε ότι όλα γύρω μας είναι ενέργεια τότε είναι δυνατό να χρησιμοποιήσουμε το νόμο της έλξης προς όφελος μας, με τα συναισθήματα και τις σκέψεις μας, και να δυναμώσουμε την διαδικασία υλοποίησης αυτού.

Οι Κερδισμένοι του Παιχνιδιού είναι πάντα αυτοί που δεν συμβιβάζονται με λίγα, όταν ξέρουν πως μπορούν να έχουν πολλά. Όταν ξέρουν βαθιά μέσα τους πως μπορούν να τα έχουν όλα. 

Αποδέχονται την αληθινή πηγή της ζωής και της αφθονίας και έχουν ανοιχτή την καρδιά και τον νου τους, σε μεγαλύτερη ευημερία, καλύτερη υγεία, περισσότερο πλούτο, γαλήνη, γέλιο και χαρά.

Όχι σε κάποιο μακρινό και αόριστο μέλλον, αλλά στο Εδώ Και Τώρα.

Και έχει ήδη συμβεί......

Μάρη Κουγιτάκη

Η επανασύνδεση του DNA

Είναι γνωστό σε όλους μας πλέον τι είναι το DNA. 

Καθώς επίσης οτι το DNA μας αποτελεί μέρος της κυτταρικής δομής, το οποίο μελετάται εδώ και αρκετά χρόνια από την επιστήμη.

Μέχρι σήμερα ήταν γνωστό οτι το DNA του ανθρώπου αποτελείται από δύο "κλώνους".

Κι ενώ οι επιστήμονες και οι ερευνητές του, έχουν δει πλέον οτι γύρω του υπάρχει και κάποιο άλλο υλικό, το έχουν χαρακτηρίσει ως άχρηστο. 

Το έχουν ονομάσει μάλιστα "σκουπίδια του DNA".

Αυτό που βλέπουν είναι οι υπόλοιποι δέκα κλώνοι, οι οποίοι μέχρι και το πρόσφατο παρελθόν παρέμεναν ανενεργοί και "ασύνδετοι".

Το 12κλωνο DNA μας δεν είναι κάτι που θα αποκτήσουμε στην διάρκεια της εξελικτικής μας πορείας. Είναι κάτι που έχουμε εκ γενετής.

Αυτό το κωδικοποιημένο πεδίο περιέχει αυτούσια και ολοκληρωμένη την γνώση και την συνείδηση που υποτίθεται οτι πρέπει να ρέει μέσα μας.

Όμως μέχρι πρότινος, σχεδόν εξ'ολοκλήρου αυτό το πεδίο ήταν απενεργοποιημένο. 

Και λέμε μέχρι πρότινος γιατί εδώ και κάποια χρόνια έχει αρχίσει ξανά η ενεργοποίηση του. 

Έχουν αρχίσει να επανασυνδέονται και οι υπόλοιποι κλώνοι με τους δύο που εμείς μπορούμε να δούμε.

Και τι εννοούμε λέγοντας επανασυνδέονται? 

Ουσιαστικά ενεργοποιούνται ξανά, δίνοντας μας την δυνατότητα να "ξυπνήσουμε" μέσα μας δεξιότητες και ικανότητες που μέχρι τώρα δεν πιστεύαμε καν ότι έχουμε.

Και γιατί γίνεται τώρα, σε τούτη τη χρονική περίοδο αυτό και δεν έγινε νωρίτερα?

Συμβαίνει τώρα, γιατί τώρα άρχισε να αλλάζει το φάσμα φωτός του πλανήτη. 

Με την αύξηση της δόνησης της γης (συχνότητες Schumann) αυξάνεται και το φάσμα του φωτός του πλανήτη.

Αυτές οι συχνότητες εντοπίστηκαν για πρώτη φορά το 1952 από τον γερμανό φυσικό Winfried Otto Schumann, ενώ οι πρώτες καταγεγραμμένες παρατηρήσεις αυτών των ηλεκτρομαγνητικών συχνοτήτων, έγιναν από τον Nicola Tesla το 1899.

Το φαινόμενο Schumann είναι μια από τις πρώτες ανακαλύψεις που οδήγησαν στην συνειδητοποίηση της ύπαρξης της ύπαρξης του ενεργειακού πλέγματος – πεδίου της Γης. 

Αυτές οι νέες συχνότητες, φέρνουν συντριπτικές αλλαγές σε όλους τους οργανισμούς και τις μορφές ζωής που υπάρχουν. 

Για να μας είναι κάπως ευκολότερο να κατανοήσουμε αυτές τις πληροφορίες, είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε οτι αποτελούμε μέρος του πλήρους φάσματος φωτός. 

Είμαστε δηλαδή αυτό ακριβώς. ΦΩΣ.

Η διαδικασία ενεργοποίησης του DNA δεν είναι εύκολη για το σώμα μας, την βιολογία μας. 

Σε κάθε ενεργοποίηση κλώνου, χρειάζονται εβδομάδες, ίσως και μήνες για να μπορέσει το σώμα μας, να ισορροπήσει τις αλλαγές. 

Οι ορμόνες μας αναστατώνονται και κατά συνέπεια αναστατώνονται τα κύτταρα μας.

Η δε ολοκλήρωση, η ενεργοποίηση δηλαδή και των 12 κλώνων χρειάζεται κάποια χρόνια στον γήινο γραμμικό χρόνο. 

Και γιατί αυτό? Ακριβώς επειδή χρειάζεται σταδιακή εξισορρόπηση της βιολογίας μας. 

Αν η εν λόγω ενεργοποίηση γινόταν σε μία μέρα για παράδειγμα, είναι σίγουρο οτι η βιολογία μας δεν θα άντεχε την ολοκληρωτική αλλαγή και πιθανόν να είχαμε αιφνίδιο θάνατο.

Είναι ουσιαστικά μία μετάλλαξη που πολύ φυσικά, δεν γίνεται να ολοκληρωθεί σε μία μέρα, μία εβδομάδα ή ένα μήνα.

Οπότε όλη αυτή η διαδικασία γίνεται σταδιακά και στον προσωπικό ρυθμό του κάθε ένα.

Και μην ξεχνάμε οτι ο κάθε ένας από εμάς είναι μοναδικός. Κανένας άνθρωπος στον πλανήτη δεν έχει όμοιο DNA με κάποιον άλλον. 

Όλοι έχουμε το μοναδικό μας κυτταρικό αλλά και ενεργειακό αποτύπωμα.

Η κυτταρική δομή λοιπόν στον κάθε ένα είναι συγκεκριμένη και μοναδική.

Παρόλο που πολλά λέγονται και γράφονται, η ενεργοποίηση του DNA δεν έχει να κάνει με την διατροφή. Δεν ισχύει το "τρώγε αυτό και πίνε εκείνο".

Η διαδικασία λαμβάνει χώρα στο κβαντικό πεδίο, οπότε καμία πρακτική της τρισδιάστατης πραγματικότητας δεν μπορεί να την επηρεάσει, ακριβώς γιατί το κβαντικό DNA δεν δουλεύει με γραμμικό τρόπο.

Συνοψίζοντας λοιπόν θα λέγαμε οτι υπάρχει μια ιδιαίτερη ενέργεια στον πλανήτη η οποία ενεργοποιεί κομμάτια και μέρη της ψυχικής ενέργειας που είναι μέρος του συνόλου του DNA. 

Είναι το "μέρος" του σώματος μας θα λέγαμε που βρίσκεται σε τρισδιάστατο αλλά και σε πολυδιάστατο πεδίο.  

Ουσιαστικά γίνεται μια αναπροσαρμογή του ηλεκτρομαγνητικού πεδίου του ανθρώπου, που το μετατρέπει σταδιακά σε "κρυσταλλικό" πεδίο.

Αυτή την κοσμική μας σύνδεση αντιλαμβάνεται πλήρως η κυτταρική μας  δομή. 

Το κάθε κύτταρο περιέχει υποατομικά σωματίδια που "ζουν" σε μια αόρατη στο γήινο μάτι συχνότητα. 

Είναι ένας μοναδικός και ιδιαίτερος μικρόκοσμος. 

Αυτός ο μικρόκοσμος είναι που μεταπηδά σε μια άλλη ανώτερη δομή, καθώς ολοκληρώνεται η πλήρης ενεργοποίηση, έχοντας πλέον μιαν άλλη, λεπτοφυέστερη δομή και πολύ πιό πλούσια ενεργειακή ισχύ.

Η επανευθυγράμμιση με το 12κλωνο DNA μας, ουσιαστικά σημαίνει την αναγέννηση μέσα στο ίδιο μας το σώμα.

Όλα τα πνευματικά και εξελικτικά μας μυστικά βρίσκονται στο DNA μας. 

Όταν λοιπόν μελετάμε το DNA μας, μελετάμε την ίδια την ουσία και την ύπαρξη του θεού μέσα μας.

Μάρη Κουγιτάκη

Που εστιάζεις?

Η διαδικασία της δημιουργίας αρχίζει πάντα με τη σκέψη. 

Η σκέψη είναι μια μορφή ενέργειας με δική της μοναδική συχνότητα. 

Είναι μια ανεξάρτητη εκδήλωση της ενέργειας, με τεράστια μαγνητική δύναμη. 

Και όπως γνωρίζουμε, μαγνητισμός σημαίνει έλξη. 

Η Σκέψη λοιπόν είναι μια δύναμη, μια εκδήλωση της ενέργειας, έχοντας μια μαγνητική ικανότητα έλξης.

Η κάθε μας σκέψη είναι μία μορφή ενέργειας που έχει την δικιά της μοναδική συχνότητα, και καθώς οι σκέψεις μας στέλνονται έξω στο σύμπαν μέσω του ηλεκτρομαγνητικού παλμού του εγκεφάλου μας, συναντούν ενέργεια που δονείται σε παρόμοια συχνότητα και φέρνει στην ζωή μας συγκυρίες και ανθρώπους που δονούνται επίσης στις ίδιες συχνότητες.

Όσο υψηλότερη είναι η δόνηση, τόσο θετικότερα θα είναι τα γεγονότα και οι άνθρωποι που ελκύουμε και το αντίθετο επίσης, όσο χαμηλότερος ο κραδασμός, τόσο πιο αρνητικοί θα είναι οι άνθρωποι και τα γεγονότα που ελκύουμε. 

Αυτό σημαίνει ότι είναι σημαντικό να ανυψώσουμε την δόνηση μας έτσι ώστε και οι σκέψεις που εκπέμπουμε να είναι υψηλότερων δονήσεων.

Η φύση του ανθρώπου είναι καθαρά διπολική, όπως συμβαίνει πάντα στις 3D πραγματικότητες.
Είμαστε δηλαδή και θετικοί (+) και αρνητικοί (-). 
Η πολικότητα μας μεταβάλλεται συνεχώς ανάλογα με τη δόνηση που εκπέμπουν οι κυρίαρχες σκέψεις μας και τα συναισθήματα μας.

Και εφ'όσον σκέψη = δόνηση, όταν βιώνουμε την έλλειψη, ο ηλεκτρομαγνητικός παλμός που εκπέμπουμε έχει πολύ χαμηλή δόνηση.

Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και όταν νιώθουμε φόβο ότι κάτι κακό θα μας συμβεί. Και αυτό μας προκαλεί ανασφάλεια, πολλές φορές και για την ίδια την επιβίωση μας. 
Και τι πετυχαίνουμε με αυτό? Να ρίξουμε την δόνηση μας στα κατώτερα δυνατά επίπεδα.

Όταν νιώθουμε αυτά τα συναισθήματα, τη στιγμή που τα νιώθουμε, αν στρέψουμε την προσοχή μας στην ενέργεια μας θα παρατηρήσουμε ότι αυτή κάνει μια συρρίκνωση, μαζεύεται κλείνει προς τα μέσα.

Όταν αντιθέτως επικεντρωνόμαστε σε δημιουργικές σκέψεις, νιώθοντας ευγνωμοσύνη για όλα όσα έχουμε, έχοντας θετικά συναισθήματα και επικεντρώνοντας την προσοχή μας στα όνειρά μας και όχι στις αποτυχίες μας, η ενέργεια μας «ανοίγει» και με έναν μαγικό τρόπο μπορούμε πλέον να αλλάξουμε τη συχνότητα μας, ώστε ο Νόμος της Έλξης να φέρει θετικά πράγματα από την ίδια ακριβώς ενεργειακή συχνότητα στη ζωή μας.

Αυτό λοιπόν που έλκουμε εξαρτάται απόλυτα στο που και πώς επικεντρώνουμε την προσοχή μας. 
Είναι όμως εξαιρετικής σημασίας όταν θέλουμε να υλοποιήσουμε την οποιαδήποτε ευζωία ή αφθονία στην ζωή μας, να πιστεύουμε ότι είναι ήδη δική μας, για να μπορέσει να υλοποιηθεί πράγματι στην πραγματικότητα μας. 

Δεν μπορούμε από την μία να "θέλουμε" και από την άλλη να μην "πιστεύουμε" οτι μπορούμε να έχουμε.
Στην ουσία δηλαδή, χρειάζεται να δημιουργήσουμε ένα νέο ενεργειακό αντίτυπο του εαυτού μας σε μια βελτιωμένη εκδοχή, που ενεργειακά είναι σε πολύ υψηλότερη δόνηση από αυτή που είναι ο συνηθισμένος μας εαυτός που υποφέρει από την έλλειψη. 

Ο άνθρωπος έχει άπειρες δυνατότητες, και το εργαλείο που ονομάζεται μυαλό μπορεί να το χρησιμοποιήσει εναντίον του, με την ίδια ευκολία που μπορεί να το χρησιμοποιήσει προς όφελος του.

Η κβαντική μηχανική είναι τώρα σε ένα σημείο όπου αρχίζει να εξηγεί το πώς εμείς, ως παρατηρητές, είμαστε υπεύθυνοι για τη δημιουργία της δικής μας αντίληψης της πραγματικότητας. 

Ουσιαστικά, τα μυαλά μας δημιουργούν την πραγματικότητά μας και όχι το αντίστροφο.

Οπότε ας γίνουμε πιό συνειδητοί στο τι και πως σκεφτόμαστε γιατί το καλύτερο αύριο που όλοι περιμένουμε δεν θα έρθει από μόνο του.
Μπορεί μόνο να είναι αποτέλεσμα αλλαγής της δικής μας κοσμοθέασης, και εφαρμογής ενός νέου μοτίβου σκέψης και συμπεριφοράς.

Μάρη Κουγιτάκη

Θυμάσαι ποιός είσαι?

" Όταν οι άλλοι απαιτούν να γίνουμε αυτό που θέλουν εκείνοι να είμαστε, μας αναγκάζουν να σκοτώσουμε αυτό που πραγματικά είμαστε. Είναι ένα είδος διακριτικού φόνου. Οι περισσότεροι γονείς και συγγενείς διαπράττουν αυτόν τον φόνο με χαμόγελο στα πρόσωπά τους"

"Jim Morrison"

Είναι δύσκολο για τον άνθρωπο να δεχθεί και να αποδεχθεί την μοναδικότητα του. Του ίδιου αλλά και των άλλων γύρω του.
Αυτό είναι αποτέλεσμα χιλιάδων χρόνων χειραγώγησης, ελέγχου της γνώσης, της ατομικής ελευθερίας, αλλά και αντιμετώπισης του είδους ως "κοπάδι". 

Έχει περάσει πιά ως δυναμική καταγραφή στο πεδίο του του ανθρώπου, και η αλήθεια είναι οτι χρειάζεται να κάνει ισχυρή υπέρβαση για να μπορέσει να δει την πραγματική αλήθεια. 

Ακόμη και στον κομμάτι της εσωτερικής φιλοσοφίας που ανθίζει στην εποχή μας, υπάρχουν "πνευματικές σχολές" που κατατάσσουν τους ανθρώπους σε κατηγορίες. 

Είσαι τύπος "τάδε" ή "δείνα". 

Και η κατηγοριοποίηση συνεχίζει ακάθεκτη να βάζει τους ανθρώπους σε καλούπια και κουτιά.

Είναι λες και θέλουμε μονίμως να είμαστε σε ένα κοπάδι, να ανήκουμε κάπου.

Σε μια ομάδα, σε ένα σύστημα, σε ένα "γκουρού", σε κάτι ή κάποιον ανώτερο από εμάς.

Δεν υπάρχουν "τύποι" ανθρώπων αγαπητοί μου. 

Δεν υπάρχουν γκουρού ή ομαδάρχες που να έχουν κάτι να μας προσφέρουν πέρα από χειραγώγηση και έλεγχο.

Ακολουθώντας αυτό το δόγμα, γιατί για δόγμα πρόκειται, θρέφουμε όλη αυτή την παραφιλολογία και παραπληροφόρηση. 

Γιατί αυτό ακριβώς πρεσβεύουν όλοι όσοι με την οποιαδήποτε πρακτική τους κατηγοριοποιούν τους ανθρώπους, λέγοντας μάλιστα οτι τους αντιμετωπίζουν ολιστικά. 

Τι σημαίνει ολιστικά?
Ούτε οι ίδιοι δεν ξέρουν.

Ολιστική αντιμετώπιση δεν μπορεί να προσφέρει καμία πρακτική που δεν βλέπει τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά, ως μοναδικό, και όχι ως αντίγραφο.

Σήμερα γνωρίζουμε οτι δεν υπάρχει ομοιότητα σε τίποτα επάνω στον πλανήτη, ομοιογένεια στα χαρακτηριστικά ναι, ομοιότητα όμως καμία.

Οι ίδιοι οι μελετητές της ζωής, έχουν πιά αποδείξει οτι ακόμα και σε ένα φυτό, κανένα φύλλο δεν είναι απόλυτα όμοιο με το άλλο. Το κάθε ένα είναι μοναδικό στο είδος του και δεν θα βρείς όμοιο του, ακόμη κι αν ψάξεις τα φυτά όλου του πλανήτη.

Γιατί εμείς να πρέπει οπωσδήποτε να είμαστε "ίδιοι" μεταξύ μας?

Γιατί οι ιδιαιτερότητες του ενός, να είναι ίδιες με του άλλου?

Γιατί να ακολουθούμε το "μονοπάτι" κάποιου άλλου, που το μόνο που έχει κάνει, είναι να μας πείσει ότι εκείνος "ξέρει καλύτερα" από εμάς?

Αυτό δεν στέκει, αλλά ακόμη δεν έχουμε επιτρέψει στον εαυτό μας να το δει.

Και γι'αυτόν ακριβώς τον λόγο δεν έχουμε καταφέρει ακόμη να απελευθερωθούμε, πρώτα ατομικά, και στην συνέχεια συλλογικά, ώστε να αλλάξει πιά αυτός ο κόσμος.

Αρχής γενομένης από την οικογένεια και στη συνέχεια τα σχολεία. Όλοι ξέρουν καλύτερα τι είναι σωστό και καλό για τα παιδιά, εκτός από τα ίδια τα παιδιά.

Δεν θα σου αρέσει αυτό που θα σου πω, αλλά τα παιδιά ξέρουν καλύτερα από εσένα. 

Τα παιδιά φέρουν ατόφια τη γνώση που εσύ έχεις ξεχάσει πιά.

-Ξέρουν ακριβώς τι πρέπει να φάνε.

-Ξέρουν ακριβώς την την ώρα και την ποσότητα που χρειάζεται να φάνε.

-Ξέρουν ακριβώς πότε και πόσο χρειάζεται να κοιμηθούν.

-Ξέρουν ακριβώς πότε και πόσο χρειάζεται να παίξουν.

-Γνωρίζουν την σωστή απάντηση στην κάθε ερώτηση.

-Έχουν ένα τέλειο ανοσοποιητικό σύστημα, καθαρό και ισχυρότατο, που είναι σε θέση να αντιμετωπίσει τα πάντα.

Αντ'αυτού,

-Τρώνε αυτά που τα υποχρεώνεις να φάνε.

-Κοιμούνται όποτε εσύ τα υποχρεώσεις να κοιμηθούν.

-Παίζουν όποτε εσύ νομίζεις οτι είναι ώρα να παίξουν, και εφ'όσον έχουν φέρει εις πέρας τις "υποχρεώσεις τους".

-Πείθονται οτι δεν ξέρουν επειδή είναι παιδιά, και εσύ ο "μεγάλος που ξέρει τα πάντα" με αποτέλεσμα να κλειδώνουν όλη τους την σοφία.

-Είναι μονίμως άρρωστα και γεμάτα αλλεργίες, γιατί τους έχεις διαλύσει το ανοσοποιητικό τους, βομβαρδίζοντας τα με εμβόλια-δηλητήρια και παντός είδους χημικά.

Το έκανες με χαρά, γιατί έτσι σου είπε οτι πρέπει να κάνεις αυτός ο "άλλος", που πάντα ξέρει καλύτερα από εσένα. 

Βγαίνουν αγχωμένοι ενήλικες γεμάτοι φοβίες και ανασφάλειες γιατί έχουν πραγματικά ξεχάσει τι είναι, και πόσο μοναδικοί είναι.

Έτσι, πάλι κάποιος άλλος καλοθελητής θα βρεθεί, για να τους "βοηθήσει να βρουν το δρόμο τους".

Και ο κύκλος της "ζωής" συνεχίζεται........ΞΥΠΝΑ.

Μάρη Κουγιτάκη