Απαιτώ,ονειρεύομαι,υλοποιώ.

Ζούμε σε έναν πλανήτη που τον διέπει η συμπαντική δικαιοσύνη.
Έναν πλανήτη που είναι θείο δώρο, είναι ο οίκος μας και είναι ιερός, μαζί και όλη η ζωή που υπάρχει επάνω του.

Η διαφορετικότητα μας σε όλα τα επίπεδα είναι ευλογία. Είμαστε όλοι μοναδικοί και τέλειοι έτσι ακριβώς όπως είμαστε.

Όταν μπορέσουμε να το κατανοήσουμε αυτό θα δούμε οτι οι δυνατότητες μας είναι απεριόριστες, οτι δεν υπάρχει τίποτα που δεν μπορούμε να καταφέρουμε.

Οτι είμαστε πλάσματα δυνατά και απόλυτα ικανά.

Οτι η φωνή μας έχει δύναμη και ο λόγος μας είναι δυνατός και ισχυρός.

Οτι η Αφθονία είναι αναφαίρετο δικαίωμα μας, και δεν χρειάζεται να αγωνιζόμαστε για να την αποκτήσουμε.Οτι δικαιούμαστε τα πάντα.

Οτι δεν υπάρχουν "ανώτερα" και "κατώτερα" είδη.

Όλοι, μα όλοι, άνθρωποι, ζώα, πουλιά, ψάρια και φυτά, έχουν ακριβώς ΤΟ ΙΔΙΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ στη ζωή, την υγεία και την αγάπη.

Για όλους αυτούς τους λόγους, και για ακόμα περισσότερους,

ΑΠΑΙΤΩ-ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ-ΥΛΟΠΟΙΩ έναν κόσμο χωρίς :

Σύνορα 
Θρησκείες
Εξαρτήσεις 
Φόνους
Βρισιές 

Κακοποίηση
Παιδεραστία
Εμπόριο ναρκωτικών 
Φτώχεια 
Τζόγο 
Όπλα 
Εκμετάλλευση  

Κακοποίηση ζώων  

Δόγματα 
Στρατό 
Λογοκρισία  

Φασισμό
Μίσος  

Ρατσιστές
Σκοταδιστές
Παρελάσεις
Πρόσφυγες

ΑΠΑΙΤΩ-ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ-ΥΛΟΠΟΙΩ έναν κόσμο υπέρ :

Αγάπης

Φιλίας

Διαλόγου 
Βιβλίων  

Παιδείας 
Ελευθερίας  

Ανυπαρξίας δογμάτων και εκκλησιών

Καύσης νεκρών
Ανακύκλωσης  

Φιλοζωίας 
Περιβάλλοντος  

Πολιτισμού
Ταξιδιών
Υγείας
Ανεξαρτησίας
Δικαιοσύνης 
Σεβασμού
Επιστήμης
Οικολογίας
Ελεύθερης συμβίωσης 

Είμαστε όλοι υπέροχα μοναδικά και θεικά πλάσματα.

Συναισθήματα μίσους δεν χωράνε στην δική μας ύπαρξη.
Η πατρίδα μας, είναι όλος ο πλανήτης.
Και όχι εκεί που μένουμε ή γεννηθήκαμε.
Όλοι είμαστε αδέρφια, ανεξαρτήτως είδους, φύλου ή φυλής.

Και έτσι είναι...........

Μάρη Κουγιτάκη

Το παραμύθι των ψευδαισθήσεων

Χρόνια τώρα μιλάμε για διαστάσεις, και για κάποια επερχόμενη 5η διάσταση που δεν κατανοούμε καν τι μπορεί να είναι. Δεν κατανοούμε, γιατί δεν έχουμε εκπαιδεύσει το νου μας να σκέφτεται Κβαντικά και όχι Νευτώνια. 

Το χωροχρονικό συνεχές υπακούει μόνο στους Κβαντικούς Κανόνες εγώ η τρισδιάστατη πραγματικότητας μας είναι εγκλωβισμένη στην παλαιά Νευτώνια γεωμετρία.

Η σύγχρονη φυσική αποδεικνύει οτι το πραγματικό σύμπαν δεν είναι αυτό που αντιλαμβανόμαστε με τις περιορισμένες αισθήσεις μας. 

Ας πάρουμε για παράδειγμα τον Χρόνο.

Ο χρόνος είναι η Τέταρτη διάσταση, αλλά εμείς δεν μπορούμε να τον αντιληφθούμε ως διάσταση, όπως μπορούμε να αντιληφθούμε τις άλλες τρεις διαστάσεις Μήκος-Πλάτος-Ύψος, γιατί δεν τον αντιλαμβανόμαστε σαν "κατεύθυνση".

Είναι όμως πολύ περίεργο αυτό και παράδοξο συνάμα γιατί στην ουσία ο χρόνος είναι και εκείνος κατεύθυνση όπως και οι υπόλοιπες διαστάσεις, και θα έπρεπε να μπορούμε να κινούμαστε μέσα σε αυτόν μπροστά και πίσω με την ίδια ευκολία που το κάνουμε με τις άλλες τρεις διαστάσεις.

Η αλήθεια είναι οτι το μόνο εμπόδιο μας σε αυτό είναι οι περιορισμένες μας αισθήσεις. 

Δεν βλέπουμε την πραγματικότητα όπως είναι, αλλά την αντιλαμβανόμαστε όπως "νομίζουμε" ότι είναι. 
Οτιδήποτε αντιλαμβανόμαστε είναι απλώς μια ερμηνεία της πραγματικότητας που βασίζεται σε εντελώς υποκειμενική αντίληψη.

Οι αισθήσεις μας λοιπόν στην πραγματικότητα είναι ψευδαισθήσεις.

Ο δικός μας Δημήτρης Νανόπουλος, διακεκριμένος καθηγητής φυσικής του Πανεπιστημίου του Τέξας και τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, υποστηρίζει οτι ζούμε σε δέκα διαστάσεις αλλά δεν το αντιλαμβανόμαστε.

Ο Στίβεν Χώκινγκ και πολλοί άλλοι μεγάλοι επιστήμονες μιλούν για 120 διαστάσεις, ενώ η θεωρία των "Παράλληλων Συμπάντων" μιλά για άπειρες.

Όμως δεν πρέπει να ξεχνάμε οτι δεν κατανοούμε τα πάντα μέσω μονάχα των αισθήσεων μας.

Έννοιες όπως η Ελευθερία, η Αγάπη, ο Σεβασμός και η Ευγνωμοσύνη είναι εντελώς έξω από της έννοιες των αισθήσεων μας, αλλά και έξω από τις έννοιες των τριών διαστάσεων. 

Αυτό συμβαίνει γιατί υπάρχει ένα πολύ σημαντικό τμήμα στην ύπαρξη μας που παρ'όλο που δεν το αναγνωρίζουμε πάντα, όλοι έχουμε πρόσβαση σ'αυτό. 
Είναι η Συνείδηση μας. 
Και είναι ακριβώς αυτό το τμήμα που μας επιτρέπει να κινούμαστε πέραν των γνωστών και μη διαστάσεων.

Η συνείδηση μας ήταν και είναι πάντα ενιαία με το χωροχρονικό συνεχές. Αν εμείς δεν μπορούμε να είμαστε "συνειδητοί" είναι άλλο θέμα. 

Εδώ και πολύ καιρό, μια τεράστια αλλαγή δόνησης συμβαίνει στην γη σε κάθε επίπεδο, η οποία επηρεάζει οτιδήποτε υπάρχει πάνω στον πλανήτη. 
Η συχνότητα Schumann σταθερή στα 7,80hz από το 1952 που ανακαλύφθηκε μέχρι το 1980, έφτασε στα 16hz!!! το 2014 και συνεχίζει.
Η μετάβαση σε μια νέα κατάσταση συνειδητότητας είναι πια γεγονός και σίγουρα δεν είναι μόνο προνόμιο της Γης. Όλο το ηλιακό μας σύστημα εξελίσσεται.

Τώρα λοιπόν είναι ο καιρός που χρειάζεται δουλειά για να αναστρέψουμε την συνείδηση μας από την παλαιά της αντίληψη, στην καινούρια αντίληψη του ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ, αν δεν θέλουμε να παραμείνουμε εγκλωβισμένοι στον παλιό κόσμο των 3D ψευδαισθήσεων που είναι ο γραμμικός χρόνος, ο ορθολογικός νους η ατομικότητα, και να περάσουμε στον Ανώτερο Νου, στον Ταυτόχρονο Χρόνο, στην Συνειδητή Δημιουργία.

Να φτάσουμε σ'εκείνο το σημείο της ενσυνείδητης δημιουργίας ανεβάζοντας την προσωπική μας δόνηση και αφήνοντας πίσω τον ψεύτικο κόσμο των ψευδαισθήσεων που μέχρι τώρα θεωρούσαμε πραγματικό.
Να ενθυμηθούμε ποιοί είμαστε, να μπορούμε να βιώνουμε την Εστία ζώντας μέσα σε ένα ανθρώπινο σώμα, δίνοντας απόλυτη Αγάπη στον εαυτό μας πρώτα απ'όλα.
Με συνειδητή Ανάληψη Ευθύνης, χωρίς καμία χειραγώγηση στις ανάγκες και τα συναισθήματα του. 
Με απόλυτη εμπιστοσύνη στην εσωτερική μας καθοδήγηση, δίνοντας την σκυτάλη στην καρδιά και την συναισθηματική νοημοσύνη.

Και έτσι θα μπορούμε να Είμαστε αυτό που πραγματικά Είμαστε, ένα μέρος δηλαδή της Άπειρης Συμπαντικής Ιδιοφυίας που βρίσκεται ταυτόχρονα σε όλες τις διαστάσεις και δεν υπόκειται σε κανένα περιορισμό, ενώ έχει πρόσβαση στην σοφία και την πληροφορία που βρίσκεται μέσα στην ίδια την ύπαρξη του.

Και μόνο τότε θα μπορέσουμε να ξεφύγουμε από το επίπεδο της θεωρίας και της θεωρητικής γνώσης, να περάσουμε στο πεδίο της πράξης και της εφαρμογής, και να κατανοήσουμε πραγματικά τι είναι οι "διαστάσεις" και πως ακριβώς λειτουργεί η Συμπαντική Ιδιοφυία.

Μόνο τότε θα είμαστε πραγματικά Ελεύθεροι.

Μάρη Κουγιτάκη 

 

Η μεγάλη "αφύπνιση"

Σε αυτή την εποχή της "μεγάλης πνευματικής αφύπνισης" που διανύουμε, αναρωτιέμαι, τελικά ποιός είναι ο αφυπνισμένος.

Είναι αυτός που τα βλέπει και τα θεωρεί όλα φυσιολογικά?

Είναι ο άλλος που τα βλέπει όλα αφύσικα?

Είναι ο τρίτος, που έχει κολλήσει στη "διδασκαλία" του γκουρού (πνευματικού-θεραπευτή-ιερέα) διδασκάλου του και δεν μπορεί να ακούσει ποτέ τίποτα άλλο αν ξεφεύγει από τα όρια του "μονοπατιού" του?

Είναι ο γκουρού (πνευματικός-θεραπευτής-ιερέας-διδάσκαλος) που δεν μπορεί να διανοηθεί οτι ίσως, λέω ίσως, υπάρχει και κάτι άλλο πέρα από το μονοπάτι ή το δόγμα του?

Είναι αυτός που "κυριάρχησε" στα ανθρώπινα πάθη του και τις επιταγές του σώματος του και προσπαθεί να μας κάνει να νιώσουμε άσχημα που είμαστε άνθρωποι, που ήρθαμε να βιώσουμε την ανθρώπινη εμπειρία, τα πάθη, το σεξ, την τροφή, τις αισθήσεις, ολάκερη την γκάμα των ανθρώπινων ηδονών και συναισθημάτων?

Συνήθως οι "αφυπνισμένοι" επιζητούν να δούμε το αρνητικό σε όλα τα πράγματα.

Η έντονη σεξουαλική δραστηριότητα και γενικά η σωματική επαφή δεν είναι φυσιολογική, γιατί δεν πρέπει να "αναλώνεις" την ενέργεια σου από δω κι από κει.
Η ομοφυλοφιλία είναι ανωμαλία και δείγμα ψυχικής διαστροφής.

Η απόλαυση του καλού και νόστιμου φαγητού, ειδικά αν δεν είσαι της "υγιεινής", είναι καταστροφική και σου "ρίχνει" την δόνηση στα τάρταρα. 
(Εδώ γελάμε)

Οι παντός είδους σωματικές ηδονές είναι κατάπτυστες και δείγμα μη ισορροπημένων και συναισθηματικά διαταραγμένων ανθρώπων.
Ο θαυμασμός του ανθρώπινου σώματος είναι ωραιοπάθεια και ναρκισσισμός.
Το να αγαπάς και να πιστεύεις στον εαυτό σου και να το επικοινωνείς είναι υπέρμετρος εγωισμός.
Μη αυτό, μη εκείνο, μη το άλλο.
Η λίστα είναι μεγάλη........

Και όλα αυτά εντέχνως καλυμμένα υπό το πέπλο της γνώσης και της φώτισης γιατί φυσικά ο "φωτισμένος" δεν κάνει αυτό, εκείνο ή το άλλο.

Ε λοιπόν, και εγώ σας λέω οτι ο "σκοτισμένος" δεν κάνει αυτό εκείνο ή το άλλο. 
Ο στερημένος, ο καταπιεσμένος, ο ακόλουθος, είναι στην πραγματικότητα ένας "σκοτισμένος" άνθρωπος και τίποτα περισσότερο.

Ο πραγματικά φωτισμένος τα κάνει όλα.  ΟΛΑ.

Γιατί γνωρίζει οτι γι'αυτό είναι εδώ, για να ΖΗΣΕΙ, να πάρει όλο το φάσμα των εμπειριών και των αισθήσεων. 
Γιατί ξέρει βαθιά μέσα του οτι η ενέργεια είναι απεριόριστη, οπότε ουσιαστικά δεν υφίσταται θέμα περιορισμού πουθενά.

Και για να μην παρεξηγηθούμε, εδώ δεν μιλάμε για ασυδοσία. Όμως άλλο τα κάνω και τα γεύομαι όλα με μέτρο, και άλλο περιορίζω τον εαυτό μου να μην κάνω τούτο ή εκείνο γιατί κάποιος φωτισμένος μου είπε οτι είναι κακό, και οτι για να φωτιστώ και εγώ χρειάζεται απαραίτητα να βάλω περιορισμούς στον εαυτό μου.
Ουσιαστικά όλο αυτό που γίνεται είναι μια προσπάθεια βίαιης αποκοπής από τον άνθρωπο. Μια προσπάθεια να βρεις τον θεό σκοτώνοντας τον άνθρωπο.

Μέσα στα μηνύματα που συνήθως περνούν οι "φωτισμένοι" είναι και το οτι η εποχή μας είναι η χειρότερη όλων των εποχών.Οτι όλα είναι μαύρα κι άραχνα, οτι τίποτα δεν πάει καλά. 

Οτι δεν υπάρχουν ήθη. 
Οτι από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και το ίντερνετ γενικότερα, αναπτύσσουμε αρρωστημένο "εγώ" και χάνουμε την ταυτότητα μας.
Οτι τα πάντα μας βλάπτουν και όλα πάνε στραβά.

Αλλά αν το καλοσκεφτούμε, τελικά ποιός είναι σε θέση να κρίνει τι είναι "ίσιο"???

Και ξαφνικά γίναμε όλοι ειδικοί, και ειδήμονες.

Εγώ σίγουρα δεν είμαι "ειδήμονας".
Εγώ ξέρω οτι ήρθα εδώ για να ζήσω, να δοκιμάσω, να γευτώ, να εμπειραθώ, να ΝΙΩΣΩ τα πάντα.

Και η μέχρι τώρα πορεία μου στην εποχή που διάλεξα αυτή τη φορά να γεννηθώ, με έχει διδάξει μόνο ένα πράγμα.

Οτι ζούμε στην ωραιότερη εποχή.

Η εποχή μας είναι μακράν η καλύτερη από όλες τις προηγούμενες και την αγαπώ μέχρι εκεί που δεν πάει. Για την ακρίβεια την ΛΑΤΡΕΥΩ.
Δεν θα ήθελα να είμαι πουθενά αλλού και να κάνω οτιδήποτε άλλο από αυτό που ΕΙΜΑΙ ΤΩΡΑ. Σήμερα. Αυτή την τώρα στιγμή. 
Ζω, αισθάνομαι, νιώθω και αναπτύσσω το καλύτερο δυναμικό μου χρησιμοποιώντας όλα τα υπέροχα εργαλεία της εποχής μου.
 

Αγαπώ την τεχνολογία μας, έχει κάνει την καθημερινότητα μας τόσο εύκολη που τώρα έχουμε όσο χρόνο θέλουμε (αν πραγματικά θέλουμε) για να ασχοληθούμε με τον εαυτό μας.

Αγαπώ την επιστήμη μας, εξηγήσαμε, απενοχοποιήσαμε, κατανοήσαμε όλα τα παράξενα και τα "μεταφυσικά" και τώρα ξέρουμε οτι όλα είναι απόλυτα "φυσικά" και διαθέσιμα για όλους.

Αγαπώ την ιατρική μας, έχει σώσει χιλιάδες ζωές, και έχει ανακουφίσει εκατομμύρια πόνους.

Αγαπώ το ίντερνετ, μέσα από αυτό άντλησα τεράστια γνώση και γνώρισα τους καλύτερους ανθρώπους που έχω σήμερα στην ζωή μου.
Αγαπώ τις ηδονές, γευστικές, οπτικές, ακουστικές, σαρκικές. ΟΛΕΣ. 
Αν δεν χρειαζόμουν ηδονές δεν θα υπήρχε λόγος να έχω αισθήσεις.

Ήρθαμε να τα ζήσουμε όλα αυτά, και μέσα από αυτά να εξελιχθούμε και να "φωτιστούμε".
Τόσο δύσκολο είναι να το καταλάβουμε αυτό?

Ήρθαμε σε έναν πλανήτη με απόλυτη αφθονία σε όλα μα όλα τα επίπεδα και εμείς το μόνο που κάνουμε είναι να τα δαιμονοποιούμε και να τα σκοτώνουμε όλα. 
Να βάζουμε περιορισμούς και ταμπέλες παντού, να τους φοράμε ετικέτες καλού, κακού, αποδεκτού και μη αποδεκτού.

Ας πάψουμε πιά να ντρεπόμαστε για τον εαυτό μας, τις ιδιαίτερες ικανότητες μας, το σώμα μας, την σεξουαλικότητα μας, το οτι μας αρέσει το φαγητό, το σεξ, η χαρά και η διασκέδαση.

Ένα πραγματικά ελεύθερο πνεύμα δεν νοείται να δέχεται περιορισμούς και πρέπει σε τίποτα.

Και να το πω κι αλλιώς, αν δεν ήθελα να ζήσω αυτήν την εποχή δεν θα ήμουν εδώ, όπως και ο κάθε ένας από εμάς, αν δεν ήθελε δεν θα ήταν εδώ.

Δεν μας προσφέρει τίποτα καλό λοιπόν το να επικεντρώνουμε την προσοχή και την ενέργεια μας στα "αρνητικά" της εποχής μας, λες και οι προηγούμενες εποχές δεν είχαν αρνητικά. 
Λες και τότε οι άνθρωποι ήταν απροβλημάτιστοι και τρισευτυχισμένοι.

Τα πάντα σίγουρα έχουν δύο πόλους. 

Για μένα δεν νοείται "αφυπνισμένος" που επικεντρώνεται στον αρνητικό πόλο. Τα πραγματικά ελεύθερα πνεύματα είναι οραματιστές και ασυμβίβαστοι.Βαθιά στην καρδιά τους γνωρίζουν οτι η παρορμητικότητα τους είναι θείο δώρο και δεν δέχονται να εγκλωβιστούν σε ψυχωτικά γρανάζια.

Η πηγή έμπνευσης τους είναι η ίδια η ύπαρξη τους, και το ολοκληρωτικά ανοιχτό μυαλό τους. 
Και αυτό είναι κάτι πολύ ανώτερο από οτιδήποτε θα μπορούσε ποτέ να εκφράσει κάθε ανθρώπινος νόμος ή κανόνας.

Μάρη Κουγιτάκη

Που υπάρχεις?

Αν ξεκινήσουμε από την προϋπόθεση ότι είμαστε μέρος του συμπαντικής ιδιοφυίας, όταν αυτο-υποβιβαζόμαστε δεν κάνουμε τίποτε άλλο από το να μειώνουμε αυτήν την άπειρη συμπαντική ιδιοφυία.

Μεγαλώνουμε και εκπαιδευόμαστε να κάνουμε πράγματα που μας κάνουν αρεστούς στους άλλους. Για να μην μας κρίνουν, να μας αγαπούν,  να μην μας απορρίψουν, να μην μείνουμε μόνοι.

Ξεχνάμε τον εαυτό μας και σιγά σιγά μαθαίνουμε να ζούμε μια καθημερινότητα και μια ζωή που μας ζορίζει, μας δυσκολεύει. Συμπεριφερόμαστε όπως "πρέπει", συμπιεζόμαστε στις συνθήκες για την οικογένεια, για τα παιδιά, για τη μαμά, γιατί έτσι είναι το "σωστό", γιατί έτσι κάνουν όλοι.

Μήπως ήρθε η ώρα να συνειδητοποιήσουμε πιά οτι το πιο επώδυνο πράγμα είναι χάσουμε τον εαυτό μας, αγαπώντας και ξεχωρίζοντας όλους τους άλλους πάρα πολύ, και ξεχνώντας οτι είμαστε και εμείς ξεχωριστοί?

Στο τέλος της κάθε ημέρας έχουμε ποτέ σκεφτεί τι κάναμε σήμερα για εμάς; Όταν το βράδυ που ξαπλώνουμε βγάλουμε τον εκάστοτε ρόλο από πάνω μας τι μένει? 

Άραγε αναγνωρίζουμε αυτό που μένει; Που είμαστε εμείς μέσα σε όλο αυτό?

Το πρώτο και βασικότερο που χρειάζεται να καταλάβουμε είναι οτι είναι αδύνατο να αγαπήσουμε σωστά και ισορροπημένα τους άλλους, εάν πρώτα δεν αγαπήσουμε τον εαυτό μας. 

Δεν βρισκόμαστε πάνω στον πλανήτη για να ευχαριστήσουμε κάποιον άλλον.  

Εάν δεν είμαστε ευτυχισμένοι με αυτό που είμαστε εσωτερικά δεν θα είμαστε ποτέ ευτυχισμένοι σε καμία μακροχρόνια σχέση, με τον οποιονδήποτε άλλο.

Σίγουρα όλοι κάναμε "λάθη", δώσαμε "αγώνες" και ενδεχομένως και να μετανιώσαμε για πράγματα που κάναμε στο παρελθόν. 

Αλλά εμείς σήμερα δεν είμαστε τα "λάθη" μας, δεν είμαστε οι "αγώνες" μας. Είμαστε εδώ, ΤΩΡΑ, με τη δύναμη να διαμορφώσουμε την ζωή μας και το μέλλον μας. 

Αν αφήσουμε το παρελθόν πίσω μας με αγάπη, και αν το ευγνωμονούμε που μας οδήγησε σε αυτή τη νέα συνειδητοποίηση των πραγμάτων, θα μπορέσουμε να επικεντρωθούμε πλέον στο τι θέλουμε, τι νιώθουμε, τι ονειρευόμαστε.

Δεν χρειάζεται να τιμωρούμε τον εαυτό μας επειδή δεν τα καταφέραμε καλύτερα. Σίγουρα κάναμε ότι καλύτερο μπορούσαμε να κάνουμε την εκάστοτε στιγμή.

Άραγε αν μιλούσαμε σε κάποιον άνθρωπο που αγαπάμε, όπως για παράδειγμα στον καλύτερό μας φίλο, θα του συνιστούσατε ποτέ να ζει βυθισμένος στο άγχος και τη στεναχώρια? 
Θα του χτυπούσαμε τα "λάθη"? 
Θα του επιβαιβαιώναμε την "ανικανότητα" του?

Γιατί δεν συμπεριφερόμαστε στον εαυτό μας σαν να είναι αυτός ο καλύτερος μας φίλος?

Γιατί δεν χρησιμοποιούμε τις ίδιες λέξεις με τις οποίες θα απευθυνόμασταν στο αγαπημένο μας πρόσωπο?

Τι είναι αυτό που μας εμποδίζει από το να συμπεριφερθούμε με αγάπη και κατανόηση στον εαυτό μας? 

Κάθε τι ξεχωριστό που έχει συμβεί στη ζωή μας έγινε για να μας προετοιμάσει για μια μεγάλη αλλαγή που πρόκειται να έρθει. Για να πιστέψουμε στις δικές μας δυνάμεις.Για να ξαναβρούμε την χαμένη μας μοναδικότητα.

Όλα όσα ζούμε, γίνονται για να στρέψουν την πορεία μας σε μια νέα κατεύθυνση που μας οδηγεί σε έναν δρόμο που μας ταιριάζει. 

Μπορεί να μη τα βλέπουμε ή να μην τα καταλαβαίνουμε όλα τη στιγμή που γίνονται, και μπορεί αυτό να είναι δύσκολο για εμάς, όμως χρειάζεται να καταλάβουμε αυτό. Οτι είναι απόλυτα απαραίτητη η καλή γνώση του εαυτού μας και η εκτίμηση γι’ αυτό που είμαστε. Η γνώση και αποδοχή του εαυτού μας, μας δίνει έμπνευση. Η δύναμη μας προέρχεται από την ίδια την ύπαρξη μας. Ας φροντίσουμε λοιπόν τον εαυτό μας.

Οι ζωές μας βελτιώνονται μόνο όταν παίρνουμε ρίσκα και το πρώτο και το πιο δύσκολο ρίσκο που πρέπει να πάρουμε είναι το να γίνουμε ειλικρινείς με τους εαυτούς μας.

Η πραγματική θεραπεία συμβαίνει όταν μπορούμε να φανταστούμε ένα νέο μέλλον για τον εαυτό μας, το οποίο να μας προκαλέσει ενθουσιασμό.

Ας αγαπήσουμε επιτέλους τον εαυτό μας.Αυτή είναι η μόνη αγάπη που δεν θα μας προδώσει ποτέ.

Μάρη Κουγιτάκη

Τίμα τον εαυτό σου

Όλοι μας, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, φοβόμαστε την αποτυχία και την απόρριψη. 

Ο τρόπος που μεγαλώσαμε συντελεί σε αυτό μιας και οι περισσότεροι από εμάς έμαθαν να βλέπουν την αποτυχία σαν αρνητικό γεγονός με αρνητικές συνέπειες. 

Η αλήθεια  όμως είναι ότι η απόρριψη μπορεί να ιδωθεί θετικά σαν μια ευκαιρία για μάθηση, εξέλιξη κι ενδυνάμωση. 
Για ν’αλλάξουμε τον τρόπο που τη βλέπουμε θα πρέπει να αναδομήσουμε τη χρόνια πεποίθηση ότι «η απόρριψη που δέχομαι είναι αρνητικό γεγονός και πιθανώς σημαίνει ότι κάτι δεν πάει καλά με μένα».

Μάλιστα, η πεποίθηση ότι η απόρριψη σχετίζεται άμεσα με την προσωπική ανεπάρκεια μας είναι μια ερμηνεία η οποία , δε μας βοηθά σε τίποτα, ούτε καν στο να δουλέψουμε για την βελτιώσουμε.

Ας συνειδητοποιήσουμε ότι η απόρριψη που δεχόμαστε σαν άνθρωποι δεν είναι μέτρο της αξίας μας ή της μελλοντικής μας επιτυχίας. 

Όποιον και να ρωτήσουμε, θα διαπιστώσουμε ότι με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο έχει βιώσει κάποιο βαθμό απόρριψης. Η αξία που έχουμε σαν άνθρωποι δεν είναι διαπραγματεύσιμη ούτε εξαρτάται από τον αριθμό των λαθών και των αποτυχιών μας.

Χρειάζεται να προσπαθούμε ξανά. 
Κάθε φορά που αποτυγχάνουμε τον στόχο μας. 
Να βλέπουμε τι μπορούμε να μάθουμε και ν’αλλάξουμε. Κάποια στιγμή θα τα καταφέρουμε, αρκεί να έχουμε υπομονή και να μην κριτικάρουμε αρνητικά τον εαυτό μας.

Όποιος αμφισβητεί τον εαυτό του υπονομεύει τις δυνατότητες και ικανότητές του, και έχει πιο σπάνια την ευκαιρία να επιτύχει τους στόχους του. 

Με αυτό τον τρόπο, δεν δίνει στον εαυτό του την ευκαιρία να νιώσει αναγνώριση, ικανοποίηση και θαυμασμό, κι έτσι η αυτοπεποίθηση παραμέ­νει χαμηλή. 

Το να καθόμαστε και να αναπολούμε τα προηγούμενα και τις όποιες αποτυχίες, αυτό δεν είναι κίνηση, αυτό είναι στάση. 

Και η στάση δεν είναι ζωή. Είναι θάνατος.

Ένας φαύλος κύκλος που μακροπρόθεσμα μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα. 

Εάν η απόρριψη μας σταματά από το να πραγματοποιήσουμε τα όνειρα μας, τότε παραμένουμε στάσιμοι. 

Εάν όμως δούμε την όποια αποτυχία σαν ένα βήμα προς την επιτυχία, εάν χρησιμοποιήσουμε την απόρριψη για να δούμε τι μπορούμε να μάθουμε και τι μπορούμε να αλλάξουμε για να γίνουμε καλύτεροι, τότε παύουμε να τη φοβόμαστε, την κάνουμε «φίλη» που μας οδηγεί στη βελτίωση.

Μόνο όταν κινούμαστε προς τα εμπρός, μόνο όταν δεν εστιαζόμαστε στα προβλήματα, αλλά στις λύσεις τους και ψάχνουμε να βρούμε αυτές τις λύσεις, αποδεχόμενοι το πρόβλημα, αποδεχόμενοι εμάς, αποδεχόμενοι την όλη κατάσταση, χωρίς οργή και χωρίς θυμό, μόνο τότε ζούμε πραγματικά.

Είναι απόλυτα απαραίτητη η καλή γνώση του εαυτού μας και η εκτίμηση γι’ αυτό που είμαστε. Όχι για κάποιο εξιδανικευμένο κατασκεύασμα που αξίζει μόνο υπό όρους, ούτε για μια εικόνα ενός εαυτού που ανταποκρίνεται σε αυτό που περιμένουν οι άλλοι, αλλά γι’ αυτό τον καθημερινό, αληθινό εαυτό, που έχει αδυναμίες και προσόντα, νευρώσεις και μεγαλοσύνη, και ιδιαίτερα χαρίσματα.

Αυτό μας δίνει δύναμη και αποτελεί σημαντική προϋπόθεση για να είμαστε ικανοποιημένοι από τη ζωή μας και να αισθανόμαστε επαρκείς, ώστε να πετυχαίνουμε τους στόχους μας. 

Έτσι, κάθε φορά που κάνουμε ένα λάθος, κάθε φορά που ξαναρχίζουν οι αμφιβολίες και οι αρνητικές σκέψεις, ας προσπαθήσουμε να μην απογοητευτούμε και κυρίως να μην «τα βάλουμε» με τον εαυτό μας.

Ας καταλάβουμε επιτέλους την πιο θεμελιώδη αρχή από όλες. 

Οτι ακόμα κι αν έχουμε την αποδοχή των άλλων, ουσιαστικά δεν την χρειαζόμαστε για να ξέρουμε ότι αξίζουμε. 

Αξίζουμε σαν άνθρωποι έτσι κι αλλιώς. 

Αξίζουμε την ευτυχία έτσι κι αλλιώς. 

Αξίζουμε την αγάπη. 

Εάν δεν πιστέψουμε ότι είναι όντως έτσι, ο φόβος της απόρριψης θα είναι πάντα ριζωμένος μέσα μας γιατί θα ψάχνουμε την εξωτερική αποδοχή για να βιώσουμε εσωτερική αποδοχή.

Η αποδοχή του εαυτού μας, μας δίνει έμπνευση. 

Η δύναμη μας προέρχεται από την ίδια την ύπαρξη μας.

Ας φροντίσουμε λοιπόν τον εαυτό μας, μην περιμένουμε να το κάνουν οι άλλοι για εμάς.

Ας επιτρέψουμε να ακούσουμε τις απόψεις και τις αντιρρήσεις των άλλων ανθρώπων χωρίς κράτημα μνησικακιών, και ας μάθουμε να αναπτύσσουμε την ανοχή μας.

Μάρη Κουγιτάκη

Τι επιλέγεις?

Υπάρχει μια και μοναδική Αρχή στο Σύμπαν και τον κόσμο μας,

"Αυτό που σκεφτόμαστε είναι αυτό που παίρνουμε"

Οι σκέψεις δημιουργούν συναισθήματα. Οτιδήποτε αισθανόμαστε αυτή τη στιγμή είναι η ουσιαστική αντανάκλαση εκείνου που βρίσκεται σε διαδικασία υλοποίησης. 

Κάθε σκέψη έχει μια πολύ συγκεκριμένη και μοναδική συχνότητα, οπότε ας επιλέξουμε τις σκέψεις μας προσεκτικά!
Αλήθεια, έχουμε ποτέ προσέξει πως εκείνοι που μιλούν περισσότερο για αρρώστιες τις έχουν; 
Κι εκείνοι που μιλούν περισσότερο για ευημερία επίσης την έχουν;

Όταν βιώνουμε την έλλειψη νιώθουμε φόβο. 
Φόβο ότι κάτι κακό θα μας συμβεί. Νιώθουμε ανασφάλεια ίσως ακόμα και για την ίδια την επιβίωση μας. 

Όταν νιώθουμε αυτά τα συναισθήματα, τη στιγμή που τα νιώθουμε, εάν προσέξουμε την ενέργεια μας θα παρατηρήσουμε ότι αυτή κατά κάποιο τρόπο κάνει μια συρρίκνωση, «μαζεύεται» και κλείνει προς τα μέσα.

Όταν αντιθέτως επικεντρωνόμαστε στην ευημερία, κάνοντας εποικοδομητικές σκέψεις, νιώθοντας ευγνωμοσύνη, έχοντας θετικά συναισθήματα και επικεντρώνοντας την προσοχή μας στα όνειρά μας και όχι στις απογοητεύσεις μας, νιώθουμε με ανάλογο τρόπο την ενέργεια μας να «ανοίγει», και να αλλάζει η συχνότητα της.

Γενικά, οτιδήποτε κι αν σκεφτόμαστε στέλνουμε προς τα έξω λεπτοφυείς δονήσεις οι οποίες είναι παρόμοιες με τις δονήσεις του φωτός του μαγνητισμού και αρκετές άλλες μορφές ενέργειας. 
Η διαφορά όλων αυτών των ενεργειών βρίσκεται στο ποσοστό της δόνησης.

Οι άσχημες σκέψεις ζήλιας, θυμού και άλλων βαριών συναισθημάτων θα προσελκύσουν γύρω μας περιστάσεις και συμβάντα αντίστοιχων εκπορεύσεων.

Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουμε την τάση να σκεφτόμαστε τι δεν θέλουμε, οπότε με μαθηματική ακρίβεια ελκύουμε ακριβώς το ίδιο.

Η προσκόλληση της σκέψης σε δυνατά αισθήματα, θετικά ή αρνητικά, είναι που επιτυγχάνει την δημιουργική διαδικασία.

Πολλές φορές οι άνθρωποι υποθέτουν πως επειδή λένε για παράδειγμα «Θέλω περισσότερα χρήματα», μιλάνε θετικά για το θέμα των χρημάτων. 

Όταν όμως μιλάμε για χρήματα, ή για οτιδήποτε άλλο, νιώθοντας φόβο ή ανησυχία, δεν εστιάζουμε στο θέμα των χρημάτων, αλλά στο θέμα της έλλειψης τους.
Και αυτό μας προκαλεί και έντονο το συναίσθημα της αγνωμοσύνης.

Είναι απαραίτητο να είμαστε ευγνώμονες για αυτά που μας έχουν προσφερθεί, και να μην ξεχνάμε να τα διαχειριζόμαστε προς όφελός μας. 

Όταν τα ξεχνάμε σε ένα συρτάρι της ύπαρξής μας λειτουργούμε με απέραντη αγνωμοσύνη απέναντι σε εμάς, αλλά και στο σύμπαν.

Κάθε δεξιότητα, κάθε ταλέντο που μας έχει δοθεί, είναι μορφή ίασης για κάθε δυσκολία που μπορεί να βρεθεί στο δρόμο μας. 
Ας μην επιτρέπουμε στη δική μας εσωτερική τοξικότητα όπως το κουτσομπολιό, το θυμό και τη ζήλια να μας μολύνουν, και ας μη δίνουμε και σε κανέναν άλλον το δικαίωμα να το κάνει. 

Ας οραματιστούμε νιώθοντας ευγνωμοσύνη, ότι η πραγματικότητα που επιθυμούμε έχει ήδη εκδηλωθεί. 
Ότι έχουμε ακριβώς αυτό που θέλουμε, ότι είμαστε όπως θα θέλαμε να είμαστε και ότι η ζωή μας είναι ήδη όπως θα θέλαμε να είναι. 

Χρειάζεται να δώσουμε χρόνο στον εαυτό μας, ώστε να νιώσουμε ευγνωμοσύνη και ευτυχία σαν η νέα πραγματικότητα να έχει ήδη εκδηλωθεί. 

Πολύ σημαντικό επίσης είναι να μετατοπίσουμε την πολικότητα μας από κάθε είδους αρνητισμό που έχουμε κληρονομήσει από την οικογένεια ή το συλλογικό ασυνείδητο. Προγραμματισμοί του τύπου:

-Η ζωή είναι ένας συνεχής αγώνας.

-Η ζωή είναι σκληρή, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα.

-Τα χρήματα δεν φυτρώνουν στα δέντρα.

-Μόνο με σκληρή δουλειά θα τα καταφέρεις.

-Αν δεν δουλέψεις σκληρά θα γίνεις ένα τίποτα.

-Η Υγεία είναι θέμα τύχης.

Να μην θυμώνουμε όμως, να μην φοβόμαστε και να μην πολεμάμε τις αρνητικές σκέψεις και τα συναισθήματα. 
Απλά να τα αποδεχτούμε σαν προϊόν των παλιών, μη φωτισμένων προγραμματισμών μας που έχουμε πάρει από την συγκεκριμένη κοινωνία μέσα στην οποία ζούμε, ως διαδικασία της εξέλιξης μας. 

Η κβαντική φυσική έχει ανακαλύψει ότι άπειρα υποατομικά σωματίδια γεμίζουν τον υποτιθέμενο κενό χώρο ο οποίος χώρος είναι στη πραγματικότητα φτιαγμένος από ενέργεια που περιέχει πληροφορίες. 

Ανακάλυψαν ότι η ενέργεια είναι συνειδητή και η ύλη είναι κατασκευασμένη από εστιασμένη σκέψη. 

Όταν καταλάβουμε ότι όλα γύρω μας είναι ενέργεια τότε είναι δυνατό να χρησιμοποιήσουμε το νόμο της έλξης προς όφελος μας, με τα συναισθήματα και τις σκέψεις μας, και να δυναμώσουμε την διαδικασία υλοποίησης αυτού.

Οι Κερδισμένοι του Παιχνιδιού είναι πάντα αυτοί που δεν συμβιβάζονται με λίγα, όταν ξέρουν πως μπορούν να έχουν πολλά. Όταν ξέρουν βαθιά μέσα τους πως μπορούν να τα έχουν όλα. 

Αποδέχονται την αληθινή πηγή της ζωής και της αφθονίας και έχουν ανοιχτή την καρδιά και τον νου τους, σε μεγαλύτερη ευημερία, καλύτερη υγεία, περισσότερο πλούτο, γαλήνη, γέλιο και χαρά.

Όχι σε κάποιο μακρινό και αόριστο μέλλον, αλλά στο Εδώ Και Τώρα.

Και έχει ήδη συμβεί......

Μάρη Κουγιτάκη