Η φιλία είναι εναρμονισμένη ισότητα.

Δύσκολα κάποιος μπορεί να δώσει τον 

ορισμό της φιλίας.

Είναι μια σχέση ζωής, ένας πολύ ισχυρός δεσμός μεταξύ ανθρώπων που μας κάνει να γελάμε, να κλαίμε, να νιώθουμε ευτυχία και πληρότητα.

Διάφοροι άνθρωποι έρχονται και φεύγουν κατά τη διάρκεια της ζωής μας, άλλοι εμφανίζονται και εξαφανίζονται πριν καλά καλά το καταλάβουμε. Ο πραγματικός φίλος όμως αντιπροσωπεύει έναν κόσμο μέσα μας, έναν κόσμο που ίσως δεν ξέραμε καν ότι υπάρχει πριν έρθει αυτός ο άνθρωπος στη ζωή μας.

Οι φίλοι μας είναι οι μικροί ήρωες της ζωής μας, εκείνοι που κάνουν τις δυσάρεστες στιγμές μας ελαφρότερες, εκείνοι που ακούνε με απεριόριστη υπομονή και τα πιό ανόητα προβλήματα μας, εκείνοι που συμμερίζονται τα λάθη, τις προκαταλήψεις και τους φόβους μας, που μας δέχονται και μας αγαπούν γι'αυτό που ήμαστε και όχι γι'αυτό που "θα'πρεπε" να είμαστε.

Εκείνοι με του οποίους μπορούμε να μείνουμε για ώρες στο ίδιο δωμάτιο χωρίς να ανταλλάξουμε κουβέντα αλλά φεύγοντας να νιώθουμε ότι ήταν η καλύτερη συζήτηση που κάναμε ποτέ. 

Αλλά κυρίως εκείνοι που νιώθουν χαρά όταν μας προσφέρουν και όχι όταν παίρνουν από εμάς. Είναι οι άνθρωποι μπροστά στους οποίους τολμάμε να είμαστε ο εαυτός μας.

Είναι οι άγγελοι που μας σηκώνουν ψηλά στον ουρανό όταν τα δικά μας φτερά ξεχνούν πως να πετάνε.

Μάρη Κουγιτάκη

Γεύση από εμείς.

Το να μοιράζεσαι δε σημαίνει να κρατάς λογαριασμό για το ποιος κάνει τι ή ποιος δίνει τα περισσότερα.Δε νοείται να κρατάμε λογαριασμό σε μια αμοιβαία υποστηρικτική σχέση.

Φιλική η ερωτική δεν έχει σημασία. 

Η ιδέα ότι η αγάπη είναι ένα είδος δούναι και λαβείν μαρτυρά μια ανωριμότητα που πρέπει να ξεπεραστεί.Η αγάπη δημιουργεί το «εμείς» δίχως να καταστρέφει το «εγώ».

Πρέπει διαρκώς να μεγαλώνει για να έχει διάρκεια, να τρέφεται από αμοιβαία κατανόηση,υπομονή και διακριτικότητα.

Κάποια πράγματα δεν πρέπει να αναβάλλονται. Ένα παιδί που έρχεται τρέχοντας για να το αγκαλιάσουμε και να του πούμε μπράβο χρειάζεται τον έπαινο τώρα, όχι όταν εμείς θεωρούμε ότι είναι η κατάλληλη ώρα. 

Ένας φίλος που ζητάει έναν ώμο να κλάψει δεν μπορεί να περιμένει μέχρι να βρούμε την κατάλληλη στιγμή.  

Δεν υπάρχει καμιά εξιλέωση για τις στιγμές που η αγάπη μας ήταν απαραίτητη κι εμείς δεν την προσφέραμε.

Σ’αυτόν τον κόσμο υπάρχει περισσότερη πείνα για αγάπη και εκτίμηση απ’ότι για ψωμί.

Μάρη Κουγιτάκη

...να'ναι μακρύς ο δρόμος...

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι νά 'ναι μακρύς ο δρόμος, γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις. 

Τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπας, τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι, τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις, αν μέν' η σκέψης σου υψηλή, αν εκλεκτή συγκίνησης το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει. 

Τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπας, τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις, αν δεν τους κουβαλείς μες στην ψυχή σου, αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου........

Ο δρόμος της καρδιάς

Ακολούθησε αυτό που αγαπάς. Ρώτα τι έχεις μέσα σου. Ακολούθησε όχι τα συμφέροντά σου που αλλάζουν συνεχώς, αλλά αυτό που είσαι και αυτό που αγαπάς, που ούτε θα αλλάξει ούτε πρέπει να αλλάξει. Να είσαι ειλικρινής στις σκέψεις σου, καθαρός στα αισθήματά σου. Υπέρμαχος της αλήθειας σου.

Διάλεξε το δρόμο της ζωής. Διάλεξε το δρόμο της αγάπης, του ενδιαφέροντος, της ελπίδας. Το δρόμο της πίστης στο αύριο, της εμπιστοσύνης και της καλοσύνης. Από σένα εξαρτάται. Η τρυφερότητα και η καλοσύνη δεν είναι σημάδια αδυναμίας αλλά δύναμης και ανάτασης ψυχής. 

Η αγάπη είναι μια ατελείωτη συγχώρεση, ένα βλέμμα τρυφερό, κατανόηση, συνεχής μετάγγιση ψυχής και ατελείωτο πλησίασμα στο άνοιγμα του άλλου.

Το μόνο πραγματικό εμπόδιο που υπάρχει ανάμεσα σε μας και την αγάπη είναι ο εαυτός μας. Επικεντρωνόμαστε στο λίγο που μας λείπει και δεν βλέπουμε το πολύ που έχουμε. 

Όμως δε χρειάζονται πολλά πράγματα για να κάνουν τη ζωή μας πλήρη κι ευτυχισμένη. 

Η ευτυχία αποτελείται από μικρά στιγμιαία πράγματα, το δώρο του ζεστού φιλιού, ένα καλοσυνάτο χαμόγελο, μια καλή κουβέντα βγαλμένη μέσα από την καρδιά, ένα βλέμμα γεμάτο συναίσθημα κι αλήθεια...... 

Δεν υπάρχει μεγαλείο εκεί που δεν υπάρχει απλότητα, καλοσύνη, αλήθεια και αγάπη.....

Μάρη Κουγιτάκη

Μικροί Ήρωες

Όλοι μας λένε ότι πρόκειται να πάρουμε λάθος απόφαση, αλλά και τα λάθη είναι ένας τρόπος για να μάθεις κάτι.

Φαίνεται πως αποκτάμε σοφία πιο εύκολα από τις αποτυχίες, παρά από τις επιτυχίες μας.

Σημασία λοιπόν δεν έχει αν πέφτεις, σημασία έχει αν ξανασηκώνεσαι. Έτσι αναδύεται ο ήρωας, με την δύναμη να συνεχίσει.

Τι θέλει από μας ο κόσμος?

Να μη ρισκάρουμε. 

Να γυρίσουμε εκεί απ’ όπου ήρθαμε χωρίς το θάρρος να πούμε «ναι» στη ζωή. 

Όλοι προσπαθούν να καταλάβουν το νόημα της ζωής.

Για τους περισσότερους, μέχρι να το καταλάβουν η παράσταση έχει τελειώσει. 

Όλες οι απαντήσεις όμως βρίσκονται μέσα μας, και κανένας μα κανένας, γνωστός, φίλος, συγγενής ή σύντροφος δεν είναι σε θέση να μας πει τι είναι σωστό και τι λάθος για τη δική μας τη ζωή.

Πρέπει να είμαστε υπερήφανοι γι’αυτό που είμαστε, για όσα καταφέρνουμε και όσα δεν καταφέρνουμε. Γιατί είμαστε όλοι πλάσματα υπέροχα γεμάτα δύναμη και γνώση.

Ας μην αφήσουμε κανένα να μας πείσει για το αντίθετο………

Μάρη Κουγιτάκη

Ευτυχία

Όταν είμασταν μωρά, ζούσαμε καθημερινά την ευτυχία αυθόρμητα, και χωρίς κανέναν ιδιαίτερο λόγο. Είμασταν απόλυτα ευτυχείς μόνο και μόνο γιατί ανακαλύπταμε τον κόσμο γύρω μας.

Και μόνο το οτι χτυπούσαμε συνεχώς παλαμάκια, δαγκώναμε τα δάχτυλα των χεριών μας, και χαζεύαμε θαυμάζοντας ό,τι κουνιέται, ήταν αρκετό για να νιώθουμε μια απέραντη χαρά.
Έτσι απλά και όμορφα ζούσαμε καθημερινά με ενθουσιασμό, ζωντάνια και κέφι.

Μεγαλώνοντας και ανακαλύπτοντας τον ανθρώπινο πόνο, χάσαμε ένα μεγάλο μέρος του ενθουσιασμού που σε μικρή ηλικία μας εξασφάλιζε την ευτυχία.

Μπήκαμε στο οικογενειακό - κοινωνικό "σύστημα" και η αθώα σχέση μας με το περιβάλλον και τους άλλους ανθρώπους ξαφνικά βάρυνε και έγινε χειριστική, βάζοντας μας στην διαδικασία να πιστεύουμε ότι είμαστε αυτό που οι άλλοι ορίζουν για εμάς. 

Επιτρέψαμε να γίνουμε θύματα ή να νιώθουμε θύματα των άλλων και το μόνο που κάνουμε είναι να γκρινιάζουμε για όλα όσα συμβαίνουν στη ζωή μας, σαν εμείς να είμαστε αμέτοχοι και ανεύθυνοι σε όλα αυτά. 

Εκπαιδευτήκαμε να ρίχνουμε ευθύνες και κατηγορούμε για τη δυστυχία μας τους άλλους, ενώ, παράλληλα, κατηγορούμε και τους εαυτούς μας και ντρεπόμαστε για όσα μας έχουν συμβεί.

Για να αλλάξει όλο αυτό χρειάζεται άμεση δράση από μέρους μας με μικρά, αλλά καθημερινά και σταθερά βήματα.

Όσο πιο πολύ κάνουμε καθημερινά μικρές ενέργειες ή αποκτούμε συνήθειες που μας προκαλούν γαλήνη και ευτυχία, τόσο περισσότερο θα ανακαλύπτουμε μέσα μας μια ατέλειωτη δύναμη που μας απελευθερώνει από τους φόβους και μας φέρνει σε επαφή με την αφθονία της ζωής. 

Η ζωή είναι αναμφισβήτητα μια περιπέτεια, και ποτέ δεν θα είμαστε σε θέση να ξέρουμε τι θα συμβεί αύριο. Αλλά σίγουρα μπορούμε να μετατρέπουμε κάθε τι καινούριο, σε εμψυχωτική και ζωντανή εμπειρία.
Και αν καταφέρουμε να συνειδητοποιήσουμε οτι πίσω από τις μεγαλύτερες αδυναμίες μας, κρύβονται οι μεγαλύτερες δυνατότητές μας, τότε οι φόβοι και οι ανασφάλειες μας, αυτόματα γίνονται κίνητρα τόλμης και δύναμης.

Ονομάστε την όπως θέλετε, αλλά όλοι έχουμε μια μικρή φωνούλα μέσα μας που συνεχώς μας ωθεί να την προσέξουμε.
Μερικές φορές ακολουθούμε αυτή την εσωτερική καθοδήγηση, κάποιες άλλες πάλι όχι. Όταν επιλέγουμε να αγνοούμε αυτή τη φωνή, αναγκαζόμαστε να μένουμε σε αρνητικές καταστάσεις που δεν μας εξυπηρετούν για πολύ καιρό, έστω και αν βαθιά μέσα μας ξέρουμε ότι έχει τελειώσει η εν λόγω εμπειρία για εμάς.

Ανεξαρτήτως από το πόσο καταβεβλημένοι, πιεσμένοι, θυμωμένοι ή αγχωμένοι μπορεί να νιώθουμε σε δύσκολες στιγμές, έχουμε μέσα μας μια έμφυτη δύναμη να αλλάζουμε τον τρόπο προσεγγίσης με μια απλή μετατόπιση της αντίληψής μας. Πετυχένοντας το αυτό, γινόμαστε αστείρευτη πηγή χαράς, πρώτα απ'όλα για εμάς, αλλά κατ' επέκταση και για τους ανθρώπους του περιβάλλοντος μας, οι οποίοι βλέποντας μας, συνειδητοποιούν οτι μπορούν και οι ίδιοι αν θέλουν, να προσεγγίσουν την ζωή τους με καινούριο και διαφορετικό τρόπο. 

Επιπλέον, οι επιθυμίες μας αρχίζουν αμέσως να συγχρονίζονται πολύ εύκολα με τις λεγόμενες καλές "συμπτώσεις", γιατί πάντα η ζωή μάς τοποθετεί στην κατάλληλη στιγμή και με τους κατάλληλους ανθρώπους, ώστε να υποστηριχτούμε από τις ευκαιρίες και τις περιστάσεις.

Επιλέγοντας να είμαστε χαρούμενοι και γαλήνιοι, βρίσκουμε την ευτυχία πίσω από καθετί. Από το φαγητό που τρώμε κάθε μέρα, μέχρι τη θέα του ήλιου που λάμπει στον ουρανό, και από τις κοντινές μας σχέσεις μέχρι την κατάσταση της υγείας μας. 

Έτσι, ακόμα κι όταν έρθουν τα δύσκολα, η προσκόλλησή μας στην απόφαση να είμαστε ευτυχισμένοι μας βοηθάει να τα αντιμετωπίσουμε ανάλογα, καθώς εγκαταλείπουμε την αμυντική στάση απέναντι σε αρνητικές εμπειρίες και συναισθήματα και ανοιγόμαστε εύκολα και αβίαστα στο ευρύ φάσμα των επιλογών μας.

Οι αντιδράσεις μας χαρακτηρίζονται όλο και περισσότερο από θετικά στοιχεία και από μία τάση κίνησης προς τα εμπρός. Η συμπεριφορά μας στην ολότητα της γίνεται περισσότερο ισορροπημένη και βοηθητική, και η ζωή μας βιώνεται πιό ολοκληρωμένα, γεμάτη από ένα ευρύ φάσμα όμορφων, θετικών και υποστηρικτικών συναισθημάτων.

Η ευτυχία μας δεν εξαρτάται ποτέ από τους άλλους, αλλά μόνο από τη δική μας αντίδραση απέναντι στις πράξεις των άλλων, άλλα και στα γεγονότα που αυτές προκαλούν. 

Αν επιλέγουμε συνειδητά να μη μας χαλάνε την καρδιά, μπορούμε πάντα να είμαστε πιστοί στον εαυτό μας, και στην απόφασή μας να ζούμε ευτυχισμένοι.

Μάρη Κουγιτάκη

Απορρίψτε τις ταμπέλες

Οι άνθρωποι με τους οποίους επιλέγουμε να συνδεθούμε είναι προφανώς προσωπικές επιλογές και έτσι πρέπει να είναι. 

Έχω την αίσθηση όμως ότι ο κόσμος θα ήταν πιο ενδιαφέρων και λιγότερο περιορισμένος αν απορρίπταμε τις ταμπέλες και τις δικαιολογίες που χρησιμοποιούμε για να κρατήσουμε σε απόσταση τους άλλους. 

Αν το κάναμε,μάλλον θα ανακαλύπταμε ότι αυτές οι βολικές κατηγοριοποιήσεις βασίζονται σε απαρχαιωμένα μοτίβα που παίζουν ακόμα μέσα στο κεφάλι μας. Στην προσπάθεια μας να εντάξουμε σε κατηγορίες τους ανθρώπους,καταλήγουμε να ελαχιστοποιούμε την αξία τους και να τους αποκλείουμε για λόγους εντελώς αβάσιμους. 

Χρησιμοποιούμε ως κριτήριο την ηλικία,το φύλο,την κοινωνική θέση,την οικονομική κατάσταση,το χρώμα της επιδερμίδας,τη θρησκεία, την εθνικότητα,οτιδήποτε για να κρατηθούμε μακριά από όσους είναι διαφορετικοί από μας.       

                                                   

Αυτό φυσικά μας απαλλάσσει από τον κόπο να αναπτύξουμε ανεξάρτητη αυτόνομη σκέψη και να αξιολογούμε κάθε άτομο ως ξεχωριστή μονάδα και άξια σεβασμού προσωπικότητα. 

Είναι πολύ πιθανό οι περισσότεροι από τους ανθρώπους που συναντάμε να αξίζουν στην πραγματικότητα μεγαλύτερη προσοχή απ'όση τους δίνουμε. 

Και ποιός ξέρει? Μπορεί και να ξαφνιαστούμε ανακαλύπτοντας οτι τελικά δεν είναι αγριόχορτα,αλλά μάλλον λουλούδια που εμείς παραλείψαμε να σταθούμε για να τα εκτιμήσουμε......

Μάρη Κουγιτάκη