Τρίτη, 24 Μαΐου 2011

Ελπίζω = ζω στο φως.




Δεν υπάρχει δυνατότερο φάρμακο από την ελπίδα.

Δεν υπάρχει πιό ισχυρό τονωτικό από την αισιοδοξία και την πεποίθηση  ότι όλα θα πάνε καλά.

Η ικανότητα να ελπίζουμε μας θυμίζει πως ότι κι αν συμβεί θα υπερισχύσουμε και θα το ξεπεράσουμε.

Ότι δεν είμαστε έρμαια της τύχης μας αλλά οι ίδιοι οι δημιουργοί της.
Για εκείνους που το πιστεύουν η ελπίδα είναι πραγματικά μια δημιουργική πηγή που αναβλύζει αιώνια.

Μας δίνει μιά αίσθηση προορισμού και αφήνει περιθώρια για την ανθρώπινη "αδυναμία" και για αλλαγή.

Επιτρέπουμε στους εαυτούς μας να ενεργούν όπως αισθάνονται και γινόμαστε περισσότερο ο "εαυτός" μας. Αυτό που πραγματικά είμαστε.

Όταν επιλέγουμε την ελπίδα ενισχύουμε και την αξιοπρέπεια των άλλων γύρω μας βοηθώντας τους να νιώσουν καλά.

Και οι άνθρωποι που νιώθουν καλά με τον εαυτό τους δε βλέπουν το μέλλον ως απειλή. Διατηρούν την αισιοδοξία τους είτε όλα πάνε καλά είτε όχι.

Αντιμετωπίζουν τα προβλήματα περισσότερο σαν πρόκληση παρά σαν απειλή.

Το σημαντικότερο όφελος όμως είναι όταν φτάνουμε σε κείνο το σημείο όπου αγκαλιάζουμε τον εαυτό μας, με όλα του τα προτερήματα και τα ελαττώματα και αναγνωρίζουμε ότι δικαιούμαστε να ζήσουμε μια ευτυχισμένη ζωή, μαζί με την συνειδητοποίηση ότι έχουμε τη δύναμη να αλλάξουμε το περιβάλλον μας.

Ο καθένας από μας δικαιούται να είναι αυτό που είναι και να κάνει ότι επιλέξει.

Μάρη Κουγιτάκη-Cosmic Light


Σάββατο, 21 Μαΐου 2011

Μάθημα ζωής

Η παρακάτω επιστολή γράφτηκε από τον Βιετναμέζο μετανάστη Ha Minh Thanh, ο οποίος εργάζεται ως αστυνόμος στη Φουκουσίμα, και εστάλη σε έναν φίλο του στην πατρίδα του Δημοσιεύθηκε στο New America Media στις 19 Μαρτίου. 
Μιλάμε για Νοοτροπία, χωρίς να έχουμε ιδέα τι ακριβώς σημαίνει η λέξη. 


Η εμπειρία αυτή αποτελεί μαρτυρία για τη δύναμη του πνεύματος των Ιαπώνων. Ενός λαού βαθιά πνευματικού που παρ'όλο που έχει υιοθετήσει τον δυτικό τρόπο ζωής, ευτυχώς δεν υιοθέτησε και τον δυτικό τρόπο σκέψης. 


Αδελφέ μου,

Πώς είσαι εσύ και η οικογένειά σου; Τις τελευταίες μέρες εδώ όλα είναι
ένα χάος. Όταν κλείνω τα μάτια μου, βλέπω νεκρά σώματα. Όταν τα
ανοίγω, βλέπω πάλι νεκρά σώματα. Πρέπει όλοι μας να δουλεύουμε 20 ώρες
την ημέρα. Θα ήθελα η κάθε μέρα να είχε 48 ώρες, για να συνεχίζουμε να
βοηθάμε και να σώζουμε τον κόσμο. Είμαστε χωρίς νερό και ηλεκτρικό,
και τα αποθέματα φαγητού έχουν σχεδόν εξαντληθεί. Και με το που
καταφέρνουμε να μετακινήσουμε τους πρόσφυγες από το ένα σημείο στο
άλλο, έρχονται καινούργιες διαταγές να τους πάμε ακόμα παραπέρα.

Αυτή τη στιγμή βρίσκομαι στη Φουκουσίμα, περίπου 25 χλμ μακριά από το
πυρηνικό εργοστάσιο. Έχω τόσα πολλά να σου πω, που αν τα έγραφα είμαι
σίγουρος ότι θα έβγαινε ολόκληρο μυθιστόρημα για τις ανθρώπινες
σχέσεις και συμπεριφορές σε στιγμές κρίσης.

Ο κόσμος έχει παραμείνει ήρεμος. Η αίσθηση αξιοπρέπειας και σωστής
συμπεριφοράς που έχουν είναι πολύ καλή, γι' αυτό και τα πράγματα δεν
είναι τόσο άσχημα όσο θα μπορούσαν να είναι. Αλλά σε μια εβδομάδα από
τώρα, δεν μπορώ να εγγυηθώ ότι θα είμαστε ακόμη σε θέση να προσφέρουμε
προστασία και τάξη. Άνθρωποι είναι κι αυτοί. Κι όταν η πείνα και η
δίψα ξεπεράσουν την αξιοπρέπεια, τότε θα κάνουν, δεν ξέρω, αυτό που θα
πρέπει να κάνουν. Η κυβέρνηση προσπαθεί να στείλει προμήθειες μέσω
αέρος, τροφή και φάρμακα, αλλά είναι σαν να ρίχνεις μια χούφτα αλάτι
στον ωκεανό.

Αδελφέ μου, μου έτυχε και κάτι πραγματικά συγκινητικό, με ένα μικρό
Ιαπωνεζάκι, που έδωσε σε μένα τον ενήλικα μάθημα ζωής για το πως να
συμπεριφέρομαι σαν άνθρωπος.

Χθες το βράδυ, με έστειλαν σε ένα σχολείο να βοηθήσω μια φιλανθρωπική
οργάνωση να μοιράσει φαγητό στους πρόσφυγες. Η ουρά ήταν στριφογυριστή
και τεράστια. Κάποια στιγμή εντόπισα ένα μικρό αγόρι, περίπου 9 ετών.
Φορούσε ένα T-shirt και ένα σορτσάκι. Το κρύο όλο και μεγάλωνε, και το
αγοράκι ήταν ακριβώς στο τέλος της ουράς. Σκέφτηκα ότι μέχρι να έρθει
η σειρά του, δεν θα έχει μείνει καθόλου φαγητό. Πήγα κοντά του και του
μίλησα. Μου είπε ότι ήταν στο σχολείο όταν έγινε ο σεισμός.

Ο πατέρας του δούλευε εκεί κοντά και οδηγούσε προς το σχολείο. Ο
μικρός είχε ήδη φτάσει στον μπαλκόνι του τρίτου ορόφου του σχολείου,
όταν είδε το τσουνάμι να παρασύρει το αυτοκίνητο του πατέρα του.

Τον ρώτησα για την μητέρα του. Είπε ότι το σπίτι τους βρισκόταν
ακριβώς δίπλα στην παραλία και ότι η μητέρα και η μικρή του αδερφή το
πιθανότερο είναι να μην επέζησαν. Γύρισε το κεφάλι του αλλού και
σκούπισε τα δάκρυά του όταν τον ρώτησα για τους συγγενείς του. Ο
μικρούλης έτρεμε από το κρύο και έτσι έβγαλα και του έδωσα το μπουφάν
της αστυνομίας που φορούσα Τότε ήταν που έπεσε η σακούλα με το
συσσίτιό μου. Το σήκωσα και του το έδωσα. "Όταν έρθει η σειρά σου,
μπορεί να έχει τελειώσει το φαγητό. Πάρε τη μερίδα μου.
Εγώ έχω ήδη φάει.
Πάρε την να την φας εσύ."

Το αγόρι πήρε το σακουλάκι και υποκλίθηκε. Νόμιζα ότι θα έτρωγε
αμέσως, αλλά δεν το έκανε. Πήρε τη σακούλα με το φαγητό και πήγε και
την εναπόθεσε στην αρχή της γραμμής, εκεί που ήταν συγκεντρωμένο όλο
το φαγητό για διανομή.
Σοκαρίστηκα. Τον ρώτησα γιατί δεν έφαγε και έβαλε τη σακούλα μαζί με
τα άλλα φαγητά. Και μου λέει: "Γιατί βλέπω πολλούς άλλους πολύ πιο
πεινασμένους από μένα. Αν τη βάλω εκεί τότε θα μοιραστεί ισότιμα."
Όταν το άκουσα αυτό πήγα και στάθηκα παραπέρα, γιατί δεν ήθελα να με
δει ο κόσμος να κλαίω. Η κοινωνία που μπορεί να εμφυσήσει σε ένα
εννιάχρονο παιδί την έννοια της θυσίας για το ευρύτερο καλό, πρέπει να
είναι μια σπουδαία κοινωνία, σπουδαίος λαός.

Σου έγραψα δύο γραμμές για να στείλω τις ευχές μου σε σένα και την
οικογένειά σου. Πρέπει να επιστρέψω στη βάρδια μου.

Ha Minh Thanh






ΠΗΓΗ: http://newamericamedia.org/2011/03/letter-from-fukushima-a-vietnamese-japanese-police-officers-account.php


Τετάρτη, 18 Μαΐου 2011

Η μάχη στην ψυχή σου



Ένα βράδυ ένας γέρος ινδιάνος της φυλής Τσερόκι, μίλησε στον εγγονό του για τη μάχη που γίνεται μέσα στην ψυχή των ανθρώπων και του είπε:


- Γιέ μου, η μάχη γίνεται ανάμεσα σε δυο λύκους που έχουμε όλοι μέσα μας. Ο ένας είναι το Κακό. Είναι ο θυμός, η ζήλια, η θλίψη, η απογοήτευση, η απληστία, η αλαζονεία, η ενοχή, η προσβολή, τα ψέματα, η ματαιοδοξία, η υπεροψία, και το εγώ.
Ο άλλος είναι το Καλό. Είναι η χαρά, η ειρήνη, η αγάπη, η ελπίδα, η ηρεμία, η ταπεινοφροσύνη, η ευγένεια, η φιλανθρωπία, η συμπόνια, η γενναιοδωρία, η αλήθεια, η ευσπλαχνία.



Ο εγγονός το σκέφτηκε για ένα λεπτό και μετά ρώτησε τον παππού του:
- Και ποιός λύκος νικάει;


Ο γέρος Ινδιάνος Τσερόκι απάντησε:


- Αυτός που ταΐζεις.....





Παρασκευή, 13 Μαΐου 2011

Ευλογία



-Σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου έμειναν δύο άντρες σοβαρά άρρωστοι και οι δύο. 
Ο ένας ξαπλωμένος στο κρεββάτι δίπλα στο παράθυρο, ο άλλος στην άλλη άκρη δεν μπορούσε να δει έξω. 

Ζήτησε από τον συγκάτοικο του να του περιγράφει ότι έβλεπε για να περνάει η ώρα τους.  
Ξεκίνησε να του λέει ότι μπορούσε να δει. 
Ότι βλέπει ένα πάρκο με μια όμορφη λίμνη,πάπιες και παιδάκια που έπαιζαν. 

Την άλλη μέρα του είπε για τα υπέροχα λουλούδια κάθε χρώματος που έβλεπε από το παράθυρο του. 
Την επόμενη μέρα για ερωτευμένα ζευγάρια που περπατούσαν χέρι χέρι στο πάρκο. 

Ο άνδρας στο άλλο κρεββάτι άρχισε να ζει γι'αυτές τις στιγμές που μπορούσε να αναζωογονηθεί ο κόσμος του από την ομορφιά που του περιέγραφε ο φίλος του. 
Έκλεινε τα μάτια και φανταζόταν όλες αυτές τις υπέροχες στιγμές. Πέρασαν εβδομάδες......

Ένα πρωί ήρθε η νοσοκόμα και διαπίστωσε ότι ο άνδρας δίπλα στο παράθυρο ήταν νεκρός. 
Είχε πεθάνει ειρηνικά στον ύπνο του. Με μεγάλη στεναχώρια ο άλλος άνδρας ζήτησε από τη νοσοκόμα να τον μεταφέρει στο κρεββάτι του φίλου του για να μπορεί να βλέπει όσα έβλεπε εκείνος από το παράθυρο. 

Μόλις τον μετέφερε κοίταξε με αγωνία έξω. Το μόνο που αντίκρισε ήταν ένας λευκός τοίχος.......Σοκαρισμένος ρώτησε τη νοσοκόμα πως είναι δυνατόν να του περιέγραφε τόσα όμορφα πράγματα. "Ίσως ήθελε μόνο να σου δώσει θάρρος" του απάντησε.-


Υπάρχει πελώρια ευτυχία στο να κάνεις τους άλλους ευτυχισμένους, η ευτυχία όταν μοιράζεται διπλασιάζεται.Αν θέλεις να νιώθεις πλούσιος μέτρα όλα τα πράγματα που έχεις, που  δεν αγοράζονται με χρήμα........


Τετάρτη, 11 Μαΐου 2011

Τα μάτια της αγάπης



Η αγάπη είναι επιλογή. Μια επιλογή που αποτελεί εναλλακτική λύση στην μοναξιά, το φόβο και την απογοήτευση. 
Μας ενθαρρύνει να δούμε τη ζωή αλλιώς, να νιώθουμε, να σκεφτόμαστε καλύτερα, να θαυμάζουμε και να αισθανόμαστε ευγνωμοσύνη. 

Μας κάνει να αγαπάμε τους ανθρώπους όχι για το καλό που μας έχουν κάνει, αλλά για το καλό που τους έχουμε κάνει. 
Το αίσθημα της αγάπης είναι ζωτικής σημασίας. 
Είτε είναι ερωτική, είτε αγάπη για φίλους, συγγενείς, απλούς γνωστούς ή αγάπη για τα ζώα. 

Είναι ένας τρόπος ζωής. Ποτέ δεν είμαστε τόσο πολύ παραγωγικοί, χαρούμενοι και δημιουργικοί όσο όταν έχουμε αγάπη στη ζωή μας. Είναι η αρχή της ύπαρξης μας και το μόνο τέλος της.

Μάρη Κουγιτάκη-Cosmic Light



Συνοδοιπόροι

ΒΙΒΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΚΟΣΜΟ

  • * Όλα μπορούν να θεραπευτούν - Martin Brofman
  • * Άλλαξε το DNA σου, άλλαξε την ζωή σου - Dr. Robert Gerard
  • * Η μεγάλη Κβαντική Αλλαγή - Dr.Ervin Laszlo
  • * Η Ρομφαία - Steve Rother
  • * Συζήτηση με το θεό (τριλογία) - Neale Donald Walsch
  • * Η κοιλάδα των Ρόδων - Paul Amadeus Dienach
  • * Γεννημένοι να αγαπάμε - Leo Buscaglia